Naar boven

De waarheid

18-12-1982

Zoomen en navigeren

Gevonden in deze krant

Geen zoekvraag opgegeven

Zoeken in deze krant

Bladeren door deze krant

/ 8

Details

Kop
Soort bericht
Krantentitel
Datum
Editie
Uitgever
Copyright
  • De Stichting tot beheer van de archieven van de CPN
Plaats van uitgave
PPN
Verschijningsperiode
  • 1940-1990
Periode gedigitaliseerd
  • 1940 t/m 1990
Verspreidingsgebied
Herkomst
  • KB C 157
Nummer
  • 22
Jaargang
  • 43

Gebruiksvoorwaarden Kranten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KUNST Knokken voor twee met ernst en humor

KUNST Knokken voor twee met ernst en humor

Knokken voor twee, de zesde kinderspeelfilm van Karst van der Meulen (33) is heel leuk. Maakte hij tien jaar geleden met zijn eerste kinderfilm Circus op Stelten, een produkt, waarin het voornamelijk om kolderieke gebeurtenissen draait, sindsdien zijn zijn films steeds minder vrijblijvend geworden. Dat wil niet zeggen dat Knokken voor twee slechts een moraal of boodschap biedt, maar wél méér dan vrijblijvend amusement. Het verhaal draait rond het jongetje Freddie, dat het eeuwige geruzie van zijn ouders beu wordt. In de veronderstelling dat hij de oorzaak is van de voortdurende spanningen, besluit hij weg te lopen. Hij komt in een ander dorp terecht bij een clubje van kinderen van gescheiden ouders en daar vindt langzamerhand een verandering plaats in zijn houding. Hij gaat inzien dat zijn verdwijning niets zal veranderen aan de relatie tussen zijn ouders en dat hij zich maar het beste kan verzoenen met de eventuele consequenties. Hij zal dan ook geen keus voor één van zijn ouders maken. Ze zijn hem beiden even lief. Een loodzware problematiek, waarmee duizenden kinderen dagelijks geconfronteerd worden (het echtscheidingspercentage bedraagt momenteel ongeveer 35) en waarvan Van der Meulen en mede-scenarist Piet Geelhoed zich makkelijk hadden kunnen vertillen. Dat is gelukkig niet gebeurd, ongetwijfeld als gevolg van de langdurige en intensieve voorbereidingen. Van der Meulen praatte met sociaalwerkers, juristen en gescheiden ouders en hun kinderen en besloot om, zonder het gegeven te bagatelliseren, toch zoveel mogelijk te relativeren, met verschillende vormen van humor. Behalve de geestelijke groei van de hoofdpersoon, kent de film nog een rode draad in de vorm van verwikkelingen rond een oud herenhuis dat de kinderen willen gebruiken als clubhuis. Vooral hierdoor raken Freddie en de andere kinderen verzeild in spannende en humoristische situaties, die door Van der Meulen met veel vaart en flair gefilmd zijn.

Over de hele linie wordt er prima geacteerd, al is af en toe duidelijk te merken dat de dialogen nagesynchroniseerd zijn. De hoofdrolspelertjes zeggen daardoor hun teksten af en toe wat te veel op. Maar Michael Walma van der Molen (Freddie) en Inge Slingers (Saskia, de leidster van het clubje) komen volkomen geloofwaardig over, evenals de volwassen acteurs als Peter Bos (de poppenspeler Walter), Hein Boele en Diana Dotabelman (Freddie's ouders) en de vele anderen. Nergens is sprake van karikaturen. De kinderen worden neergezet met hun verschillende methodes om de scheiding van hun ouders te kunnen verwerken en accepteren, de ouders met al hun feilen en falen jegens elkaar en hun kinderen. Alle gescheiden ouders zouden deze film, met hun kinderen, moeten gaan zien. Peter Kuipers Titel; Knokken voor twee; regie: Karst van der Meulen; met Michael Walma van der Molen, Inge Sliggers, Peter Bos e.v.a.; theaters; Tuschinski en Kriterion, Amsterdam; Metropole. Den Haag; Alhambra, Rotterdam; Studio, Utrecht; Rembrandt, Eindhoven; Heuvelpoort, Tilburg.

Michael Walma van der Molen en Peter Bos in Knokken voor twee.

Karst van der Meulen op de set van Knokken voor twee

Sluiten