Naar boven

Amigoe di Curacao : weekblad voor de Curacaosche eilanden

21-04-1966

Zoomen en navigeren

Gevonden in deze krant

Geen zoekvraag opgegeven

Zoeken in deze krant

Bladeren door deze krant

/ 8

Details

Kop
Soort bericht
Krantentitel
Datum
Editie
Uitgever
Copyright
  • Uitgeverij Amigoe N.V.
Plaats van uitgave
PPN
Verschijningsperiode
  • 1883-1976
Periode gedigitaliseerd
  • 1883-1976
Verspreidingsgebied
Herkomst
  • KB C 251
Nummer
  • 91
Jaargang
  • 83

Gebruiksvoorwaarden Kranten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vilten voeten

Vilten voeten

Begonnen wordt in Old Dutch, gerenommeerd trefpunt van reders, rijke slopers bouwers, captains of industrj J kapiteinen op de grote vaart i Kortom Rotterdammers, waai men zuinig op dient te zijn. De aankleding van het pand is daarmee in overeenstemming gebracht. Stemmig is het woord. Obers op vilten voeten, Perzische tapijtjes op de tafels, een beschaafd strijkje, dat opdracht heeft om slechts geruis te produceren: de cliënten mogen niet in hun zakengesprek gestoord worden. Men mag echter ook niet de gelegenheid krijgen om hen af te luisteren. Vandaar dat strijkje. Niet te hard, niet te zacht. Het ei van Columbus. Wat in Old Dutch ook niet mag is flirten. De hand van uw verloofde dient in haar eigen schoot te rusten. Geen schootfraude. Eén letter erbij en de ober heeft geen enkel bezwaar meer.

Negen uur: spontaan ingelast bezoek aan Katendrecht. Glaasje ouzo in Grieks restaurant Akropolis. Een uit zijn krachten gegroeide juke-box spuwt courante Zorba's tegen de plastic bloemen. De Griekse ober grijnst en krabt zich behoedzaam op de rug. Vervolgens rept hij zich naar dc keuken om gebakken garnalen en knoflookballetjes te halen.

Een plaatselijk miljonair stapt achter de tapkast en regelt het volume aan de muziek. Dan buigt hij zich vaderlijk voorover en roept iets. Wij kunnen hem niet versta-in, maken hem dat met gebaren duidelijk. Als hij de knop van de juke-box heeft teruggedraaid, zegt hij stralenJ: „Vroeger speelde hier een Grieks bandje, maar dat hee.rt de bazin weggedaan. Je kon elkaar niet eens meer verstaan". Om de zaak af te ronden, verstrek: hij uit eigen middelen nog een cuzp.

Zijn vrouw knikt en zegt: „Ik waarschuw u. Dit drankje is :en siuiper. Je giet het als anijsmelk naar binnen, maar /oordat je het weet, moeten zo . ie GGD laten komen". Daarop :lapt de heer Schutter in' zijn tanden. „Ik weet het", zegt hij verontschuldigend, „het is hier. jergezellig, maar we moeten ïog verderop". Buiten' telt hij minutieus de koppen. Ook hij kent de zuigkracht van Katendrecht. Goddank, we zijn nog voltallig.

Half tien: in enkele seconden brengt een lift ons naar de top van de Euromast. De liftbediende zegl met lome dooide tijd aangevreten stem hoeveel seconden precies. Het is een record, waar Rotterdam trots op is. Wij drinken in het uitgestorven café koffie van een goede huishoudkwaliteit, die niet, zoals elders in de stad, uit het Sportfondsenbad betrokken is. Geen Rotterdammer is deze avond op het idee gekomen ons voorbeeld te volgen. „Let op het unieke uftzicht", zegt de heer Schutter, „als het niet had gemist, :ou u nu tot Hoek van Holland kunnen kijken". Achteraf zal dit de enige plaats in onze trip zijn geweest, waar wij de hoogte kregei.

Sluiten