Naar boven

Nieuwsblad van het Noorden

22-02-1985

Zoomen en navigeren

Gevonden in deze krant

Geen zoekvraag opgegeven

Zoeken in deze krant

Bladeren door deze krant

/ 40

Details

Kop
Soort bericht
Krantentitel
Datum
Editie
Uitgever
Copyright
  • NDC mediagroep
Plaats van uitgave
PPN
Verschijningsperiode
  • 1888-2002
Periode gedigitaliseerd
  • 1888-1994
Verspreidingsgebied
Herkomst
  • Groninger archieven
Nummer
  • 45
Jaargang
  • 98

Gebruiksvoorwaarden Kranten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Fotograaf Kooos heeft het niet makkelijk met zijn beroemde broer

Fotograaf Kooos heeft het niet makkelijk met zijn beroemde broer

Kooos is het pseudoniem waaronder fotograaf Maarten Corbijn (25) zon vijfjaar lang werk publiceert. Begonnen bij De Waarheid, richtte hij zijn aandacht vervolgens snel pp"de popfotografie. Bij de twee serieus over popmuziek schrijvende bladen in Nederland, Vinyl pn Oor," is hij als fotograaf niet meer weg te denken. Omdat hij het pop wereldje in toenemende mate als een knellend keurslijf is gaan ervaren, besloot hij zijn Horizon gaandeweg te Verbreden. Vandaar dat men nu ook regelmatig foto's van zijn hand kan tegenkomen in bladen als 'Mensen' en 'TV en Filmmaker. "Een goede foto? Hij moet karakter hebben". Max Palfenier Sprak met Maarten Corbijn over de mensen die hij voor de lens krijgt, de frustraties, zijn idealen, en '—we kunnen er niet onderuit—over zijn broer, :'s werelds beroemdste popfotograaf Anton Corbijn. «TiVyr aarten Corbijn werd in het llvl ZuidhollandseStrijen ■>• '*■» JLgeboren. Het gezin Corbijn-van Willenswaard ,verhuist in het begin van de jaren zeventig naar Groningen. Vader is daar dominee, moeder hoofd van een dagverpleeginrichting. Na het Heymanscollege meldt de jonge Corbijn zich in Leiden aan voorde studie niet-westerse sociologie. "Geen succes", aldus Maarten, die zich dan ook spoedig bij de Grafische School in Amsterdam laat inschrijven. De belangstelling voor de fotografie heeft dan echter al vaste vormen (aarigenomen. "Aankelijk ben ik gewoon vrienden en kennisen gaan fotograferen. Daar kreeg ik zon 10l in, dat ik de school vaarwel gezegd heb en een baantje nam bij een drukkerij bier in Amsterdam, 's Nachts deed ik dan wat dingen voor De [Waarheid. Leuk, ik had nu een alibi om mensen te fotograferen, Hazes en zo".

In die tijd ga je ook voor Vinyl en Oor fotograferen. Aanvankelijk nog even onder je eigen naam, later onder het pseudoniem Laboratori! Kooos. "Mijn broer Anton, die ook bij deze bladen werkte wilde niet dat er nog iemand onder de naam Córbijn publiceerde. Hij gaf me toen de suggestie om het dan maar onder het pseudoniem Koos te doen. Je moet weten, ik heet: eigenlijk Koos, maar die naam heb ik op mijn achttiende veranderd in Maarten, dat vond ik mooier. De extra 'o' in het midden was bedoeld om daar een copyright c-tje door heen te •, vlechten. Geen enkel blad was echter in staat om dat grafisch zo j af te drukken. Het'Laboratori' sloeg op het samenwerkingsverband dat ik toen met fotograaf Joep Bruynjé vormde. Wat me wel opvalt is dat dat voorvoegsel lang bij iedereen is blijven hangen. Ik hoor er nu nog over, terwijl het slechts een zeer korte episode betrof. Je heet officieel Corbijn-van Willenswaard. Waarom niet als pseudoniem voorde tweede naam gekozen? "Dat kon niet, want dat deed Anton al. Als hij een eigen foto niet goed genoeg vindt, en die wordt toch geplaatst, dan komt er in plaats van Anton Corbijn 'Wil Lens' bij te staan. Nooit gezien?" Is popfotografie in Nederland een moeilijk vak? "Je bent tweede keus, een land van tweede signatuur. Alle bandjes komen óf uit Engeland, of uit Amerika. Daar ligt de markt. Weliswaar hebben Nederlanders een goed ontwikkeld Fingerspitzengefühl voor: 'dat is goed, dat niet', en dat kan soms een voordeel zijn, maar over het algemeen is Nederland te klein. Artiesten beschouwen een bezoek aan Nederland slechts als een kort oponthoud, en de lezersaantallen van de popbladen zijn voor hen natuurlijk helemaal niet interessant. Je zult altijd zien dat de fotograaf die Jip Golsteijn (popverslaggever van De Telegraaf, MP) meeneemt belangrijker is dan die van Oor of Vinyl. Probeer Tina Turner maar eens te strikken. Ik heb drie dagen achter haar aangerend, iedere keer weer met een kluitje in het riet gestuurd. Eindelijk na veel vijven en zessen zou het gaan gebeuren, in Antwerpen was het. Op weg van het podium naar haar kleedkamer zou ze even sti 1 blijven staan. Ik had vier' negatieven. De eerste was bewogen, de tweede en derde waren goed, op de vierde zie je alleen nog een been". Het is me ook opgevallen datje steeds minder concertfotografie bent gaan doen.. '■ 'V "Ik ga nog wel veel naar concerten toè, maar voor de. dertigste keer in Paradiso staan en voor de vijf en twintigste maal in De Melkweg... ledere keer dat gezeik over die lampen die niet verhangen mogen worden, over kleurfilters die ze niet willen verwisselen. Het is altijd het zelfde liedje. Uiteindelijk raak je creatief gezien dan wel een keer door je mogelijkheden heen. Het enige datje nog kunt doen is je concentreren op het juiste moment, het hoogtepunt. Maar dat is een ijzingwekkend vermoeiende job. Je kunt geen moment verslappen. Van de muziek hoor ik dan ook echt niets, daar is het allemaal veel te inspannend voor". "Als je je alleen toelegt op popfotografie dan houdt het op 'een zeker moment echt op hier in Nederland. Ten eerste gebeurt er op muzikaal gebied niet zo veel meer aan interessante dingen heb ik de indruk. Of anders gezegd: er zitten hier maar heel weinig mensen, van wie ik het gevoel heb dat er iets mee aan de hand is als ze voorbij lopen. Kijk, als Sting, hier in de kamer zou staan, of Tina Turner, dat knalt erover, onwaarschijnlijk. Die uitstraling mis ik in toenemende mate bij , Nederlandse popbandjes. En dan loopje er toch op stuk, want je wilt er iets uittrekken dat er in . feite niet in zit. Ik ben nu op een punt aangekomen dat ik wat anders wil, verder wil ook". Een verbreding van je interessesfeer? Of ga je je, net als je broer bijvoorbeeld, ook toeleggen op video en het uitbrengen van boeken? '-"V "Video interesseert me niks, in tegenstelling bijvoorbeeld tot film. Ik speel nog altijd met de idee om eens naar de filmacademie te gaan, om het vak van cameraman onder de knie te krijgen. Echte film, 35 mm film heeft hetzelfde gevoel als dit

(wijst op een foto), weinig diepte-scherpte, dat trekt me enorm. Een van mijn favoriete tv-programma's is The Untouchables op Sky Channel. In zwart-wit gemaakt, heel snel ook, maar ik zit altijd met verbazing naar dat licht te kijken. Het verhaal gaat half aan mij voorbij, maar ik droom een uur weg in dat ncni . ..rtJ. • , :. < '"En boeken? Ach, ik ben nog maar zo kort bezig. Voor het boek, The race is the prize, dat Alfred Bos (redacteur van Oor) recentelijk over The Simple Minds heeft geschreven, heb ik zeventig procent van de zwart-wit foto's geleverd. Met die groep heb ik ëen zeer goede band. Ik werk . graag met ze. Kijk maar eens naar die foto van Jim Kerr voor die brug. In Antwerpen genomen. Ik heb 's morgens een uur in die stad rondgedoold, daarna die jongen opgepikt en in een halfuur toen drie, vier verschillende dingen gedaan. Die foto voor de brug vind ik dus heel geslaagd. Je ziet een paar ogen die langs de lens kijken, maar dat is juist goed, er zit nu iets vergankelijks in, dat ingetogene dat ook New Gold Dream (een na laatste elpee van The Simple Mirids, MP) uitademt. Jim Kerr is trouwens niet gemakkelijk om goed te fotograferen. Hij heeft een raar neusje, daarmee kun je alles • verknallen. Ik vind het dus ook de taak van een fotograaf om, net als de setting, ook iemands gezicht te regisseren. Gezichten zijn zo. belangrijk, daar valt of staat de hele plaat mee. Als de gelaatsuitdrukking niet klopt, dan valt een foto voor mij gelijk af. "Het is wel belangrijk om af en. \ toe even uit de anonimiteit te treden. Oor heeft een kleine oplaag, 'Mensen' wordt meer gelezen, maar daar let men minder op de fotografie en bij Vinyl is steeds minder eer te behalen aan je werk omdat de fotografie daar meer en meer in de verdrukking komt. Is het je niet opgevallen hoeveel promotiefoto's Vinyl de laatste tijd telt? Ja, die krijgen ze dan van platenmaatschappijen, lekker goedkoop. Ik vind het een heel slecht beleid, daar lopen ze echt nog een keejc op stuk".

geheel ander milieu. Wat is het verschil met de popwereld? ' "De mensen zijn zo compleet anders. Pop is een industrie geworden, alleen maar gefixeerd op uiterlijk, op publiciteit. Daarbuiten werk ik nu met mensen die dat hele fenomeen ;';i niet kennen,'of tenminste nauwelijks. Dat werkt heel plezierig. Ze kennen dat niet dat je*zó~ bezorgd bént,' datje er een ' héle morgen aan wijdt om ze op de foto te krijgen. Daar krijg ik dan ook reacties op. Neem Freek de Jonge. Met hem ik aan het Paterswoldsé Meer een sessie gedaan voor Oor. Twee maanden later belt hij me ineens op of hij : wat van die foto's mag hebben. Kom daar maar eens bij popmensen om. Artiesten als Billy Bragg en Bonó daargelaten." Het is al een paar keer ter sprake gekomen, maar kun je nog wat uitgebreider ingaan op de rol van Anton in jouw carrière? "Dat ik relatief pas zo laat met fotograferen aan de gang ben gegaan, had alles te maken met het feit dat er in de familie al een beroemde fotograaf rond liep. Dat heeft me aanvankelijk wel , , tegengehouden, ja. Ik word er natuurlijk ook vaak mee ~ geconfronteerd. En niet altijd op een plezierige wijze. Het érgste, . was wel die affaire met uitgeverij Bert Bakker een tijdje geleden. Ze wilden een boek van mij uitgeven. Een paar maal heb ik nog gevraagd, weetje zeker datje de goede Corbijn voor je hebt. Ja hoor, ze moesten mij hebben. Oké, foto's laten zien, alles prima doorgenomen, het formaat, het aantal pagina's, de druk, betaling, de hele reutemeteut. Een week later zou het contract getekend worden. Na tien dagen krijg ik een lullig briefje dat er toch een fout in het spel was. Dat heb ik die lui erg kwalijk genomen. De laatste tijd ben ik er dan ook erg kien op dat dat soort dingen niet meer gebeurt". 'Technisch gezien heb ik niks, maar dan ook niks van Anton geleerd. Het gekke is, ik heb hem nooit zien fotograferen, nooit met een toestel in de handen bezig gezien, ik heb zelfs nog nooit in zijn doka gestaan. Ik volg zijn werk natuurlijk al vanaf de tijd dat ik op de middelbare school zat. Ik denk dan ook dat ik een goede criticus van zijn foto's ben. Ik vind hem heel goed, maar ik kan ook haarfijn aangeven waar hij de mist ingaat. Ik herken zijn trucjes direct.". ' "Anton is nu zelf een ster geworden', en dat is gevaarlijk, want het zijn sterke schouders die dé weelde daarvan kunnen ■ dragen. Dat is Anton zijn probleem ook. Hij wordt ontzettend geleefd. In Engeland vereren ze hun helden echt op een afschuwelijke manier af en toe. Hij krijgt alleen maar mensen aan de deur of aan de telefoon die zeggen: 'Goh, wat fantastisch, wat is dat goed zeg.' Er is niemand die eens kritiek durft te leveren. Hij krijgt alleen maar veren in zijn kont gestoken. Ik gun het hem van harte hoor, dat hij nu een echte ster is die in Londen naast Eno woont, maar het kan aan je werk afbreuk doen. En dat is aan hem te merken. Hoe? Gebrek aan zelfkritiek. Anton loopt ontzettend met zich zelf weg, maar vergis je niet, buiten dat gesloten popcircuit kent nauwelijks iemand hem." Hoe zou je, tot slot, je eigen werk willen omschrijven? "Eigenlijk is het aan anderen om daarover te oordelen. Maar goed. Het is een soort portretfotografie die ik bedrijf, zuivere , portretfotografie waarbij ik mag zeggen hoe ik een beetje over mensen denk. Niet alleen je onderwerpkeuze bepaalt de stijl van je fotografie, maar ook de manier van afdrukken, je benadering, je standpunten. ledereen heeft op die wijze wel een eigen stijl. Die van mij zal wel een beetje somber zijn, enigszins zwaarmoedig, maar ik kom dan ook uit een familie die niet zo vrolijk is. Mensen die lachend op een foto staan, dat vind ik zon kiekjesbedoeling. Dat zou ik . absoluut niet kunnen." "Als je alleen maar werkt voor datgene wat er in kranten of bladen van je verschijnt, dan ga je er aan onderdoor. Ook ik lig er wel eens wakker van wat ze nu weer van een foto zullen bakken, maar dat gevoel moet niet de overhand krijgen. Dari kun je beter wat anders gaan doen. Je moet in principe altijd voor je zelf werken. Het idee datje toch een aantal waardevolle dingen hebt gemaakt, dat schenkt bevrediging. Wat dat betreft zou je me inderdaad een ontzettende solist kunnen noemen." • MAK PALFENIER

t Links Jimm Kerr, zanger van de Engelse groep The Simple Minds. Maarten Corbijn: "Gezichten zijn zo belangrijk, daar valt of staat de hele plaat mee". Rechts Tma Turner. "Ik had vier 'negatieven. De eerste was bewogen, de tweede en de (hierboven afgebeelde) derde waren goed, op de vierde zie Je alleen nog een been". .-.'.'. -.'». W..- •*■>** r ■■

Door je werk vooreen blad als Mensen kom je nu ineens in een • • Maarten Corbijn verbouwt momenteel de boyenetage van zijn Amsterdamse appartement tot professionele fotostudio.(Foto:WolterKobus) rr--.'.;11 .'.■ v ■■■■■■■.—■■.■■■ .'..'■ " ■ - -.--:.. ■ rrr\

Sluiten