Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

154

AMAZONE.

— O, in het minst niet, zeide hij frank weg, — integendeel; ik neem het als een hulde van u aan; ik moet zeggen, gij hebt het goed afgezien. Ja, ik heb er zelfs mee geleerd, ik weet nu vooral heel juist hoe mijne Helena moet zijn. Toch — voor die vrijpostigheid moet ik u eene kleine straf opleggen. De demonische Helena heeft zich in mijn kring gewaagd en als thaumaturg houd ik haar vast. Nu kunt gij er niet aan ontkomen, dat ik uw portret maak, ja, eigenlijk dat gij geheel in deze kleeding voor mijne Helena poseert,

— Hm! zei Marciana glimlachend, maar toch nog niet toestemmend, — vedremo.

— Waarom weigert gij dit zoo halsstarrig? Dat is niet lief van u.

— Ik weigerde niet, ik zei maar vedremo. — Mijn oom verlangt zoo uwe schilderij te hebben, geef haar dus nog geene andere bestemming, — wilt gij?

— Hm! zei Aisma in haar eigen toon — vedremo. — Zult gij straks eens zingen?

— Och, zei ze, en haar mond plooide zich bedenkelijk, — liever niet; ik ken alleen zulke oude ernstige dingen; dat is hier nu minder op zijne plaats.

In het dichte gewoel der gasten, waaronder vele musici, schilders en letterkundigen, werd hun gesprek spoedig door anderen afgewisseld. Het trof Aisma onder die bonte rijen de kleine gestalte van Salviati in de roode toga te zien rondhuppelen, altijd levendig en tevreden, overal welkom en zelfs door

Sluiten