Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geschreven wetten, die echter zoo diep in het hart van den belanghebbende gegrift zijn, dat zq de minste ontduiking er van niet licht vergeven.

Nu zijn de meeste passagiers gaarne bereid die ongeschreven wetten op te volgen en de gebruikelijke fooien te geven, maar het lastige is, dat zij gewoonlijk niet weten, wat het „gebruikelijke" is en aan wien men wat geven moet.

Eerst heeft men den „kajuit-steward". Deze houdt uw kooi in orde, brengt u 's ochtends als hij u komt wekken, een kop thee op bed, zorgt voor waschwater enz.

Deze man heeft gedurende de geheele reis u honderden diensten bewezen, honderden kleine gemakjes bezorgd, heeft u behandeld alsof gij de eenige passagier aan boord was.

Gedeeltelijk was dit wel is waar zijn plicht, maar hij heeft nog meer dan zijn plicht gedaan. Dit verdient belooning om hem aan te moedigen, op dien ingeslagen weg voort te gaan en een pond (ƒ12) is geen buitensporige fooi.

Na de cabin-steward komt de „salon-steward" en ook aan deze zijt gij dankbaarheid verschuldigd. Heeft hij er niet een studie van gemaakt uw smaak te leeren kennen? Zorgde hij niet steeds dat gij juist die gerechten kreegt, die gij het liefst hadt, en hadtgij bijzondere gewoonten, vroegt gij bijvoorbeeld een glas ijswater bij uw ontbijt of at gij uw zacht gekookt ei uit een glas, zorgde hij dan niet, dat dit steeds zoo gebeurde ?

Sluiten