Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het volgende staaltje, dat mijzelf overkwam, is er een voorbeeld van.

Ik raakte toevalligerwijze in gesprek met een heel deftig uitzienden Cingalees, die niet de minste moeite scheen te doen iets te verkoopen, ofschoon hij een pakje bij zich had.

Naar het gewriemel op dek kijkende, eene bonte menigt3 schacherende Indiërs en nieuwsgierig alles bekijkende passagiers, maakte ik de opmerking, dat al die prachtigo juweelen hoogstwaarschijnlijk geen cent waard waren.

„Dat is misschien zoo", zeide de Cingalees, „maar de passag.ers willen alles ook zoo goedkoop hebben. Wn nebben heel mooie juweelen hier op Colombo maar- die kan men niet voor een paar roepyen koopen!

„Kijk maar eens hier", vervolgde hij, een klein doosje uit zijn zak halende, „daar hebt u een rin«r met een diamantje, een saphier en een robijn, maar dat zou ik geen cent onder de 20 pond willen verkoopen en in Londen z.u u er wel 50 pond sterling voor moeten geven."

"Wf'^ ik laCheDd' "als ik J'e er nu eens 10 pond voor. bood ?" r

„Dan krijgt u het niet. Onder de 20 pond verkoop ik den ring niet". p

„Maar", merk ik op, „misschien zijn dio steenen ook mets anders dan glas".

De Hindoe haalt zijne schouders op. „Als u meent" zegt % „dat het glas is, dan zal ik u een voorstel doen. TJ geeft mij uw kaartje en adres en neemt den

Sluiten