Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zee, naar de verre landen, waar zij gelukkig was geweest.

Langs den straatweg keerden vader en dochter terug. Zij spraken bijna niet en dachten met weemoed aan het naderend uur van scheiden. Jeanne haalde diep adem en zei met zachte stem:

— Het leven is niet altijd vroolijk!" en teeder antwoordde haar vader:.

— Ja, kindje, daar kunnen wij niets aan veranderen!" Den volgenden dag waren papa en peft're mêre vertrokken

en Jeanne en Julien bleven alleen achter.

VII.

De speelkaarten deden nu hun intrede in de woning der jonggehuwden. Eiken dag tegen hetzelfde uur speelde Julien verscheidene partijtjes .bésique met zijn vrouw. Hij rookte daarbij ontelbare pijpen onder het genot van soms zes of acht glaasjes cognac. Daarna ging Jeanne naar haar kamer en terwijl de regen tegen de ruiten kletterde of de wind door de boomen gierde, zat zij voor het raam met haar borduurwerk.

Andere bezigheden had zij niet, want Julien had over alles het beheer in handen genomen om aan zijn heerschzucht en zijn bezuinigingsmanie te kunnen voldoen. Hij was gierig als een vrek, gaf nooit een fooi en stond toe, dat alleen het allernoodigste aan levensmiddelen werd besteed. Jeanne was sinds haar komst in „les Peuples" gewend geweest, een paar kleine, Normandische pains de luxe te eten; hij verbood haar dit en noodzaakte haar, het veel onsmakelijker, grove brood als ontbijt te nemen.

Om geen onaangename woorden en driftbuien van haar man uit te lokken, zweeg zij, maar elke nieuwe gierigheidsmaatregel priemde door haar gevoelig hart als een naald. Zijn optreden vond zij hatelijk en het hinderde haar temeer,

Sluiten