Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en daar eenige pagina's over, en blijft treurig mijmerend bij enkele bladzijden staan.

Wat te midden van de bekommeringen des levens verward en duister hangt voor den werkzamen geest des mans, wordt door het stille gemoed van den grijsaard, met levendige kleuren opgehaald. De ijverige huismoeder, die erdaar zeven heeft aan tafel, welke roepen en ^tieren, met den tafeldoek trekken, hunne kleederen bemorsen en met hunne vingers in de borden zitten, weet niet meer, hoe zij er toch tóe kwam zich al dien last op de schouders te halen.

Maar ga bij de grijze grootmoeder, die daar bij het open venster in haren breeden leunstoel zit, en zoo treurig droomend het groene veld en de dalende zon aanschouwt: zij weet nog, op welke wandeling hij haar ontmoette, hoe hij haar aanzag en zij nederblikte, hoe hij haar groette en zij bloosde. Onder de stijve krul der oude vrouw, doet de herinnering het warme hart van het twintigjarig meisje nog kloppen.

Doch niet altijd zijn het lachende droomen, die oprijzen voor des grijsaards geest!

Welk levensboek bevat geen blad met tranen doorweekt, met razernij verscheurd of met schande bezoedeld?

Soms kon Tante, in diep gepeins of treurige herinneringen verloren, uren sprakeloos zitten turen, terwijl haar oog zijnen glans verloor, een pijnlijke grimlach haren mond omzweefde, en hare bevende hand Man, den goeden Man, streelde, die tusschen ons beiden op de bank gezeten, even onbeweeglijk in de vlam der lamp zat te staren, alsof ook hij aan andere tijden dacht.

„Kom, juffrouw", zegde dan onz' Mie, haar behoedzaam

Sluiten