Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En achterover leunend in zijn bureaustoel, lui langgerekt geeuwend, de handen in de zakken, vloekte hij dit sierlijk geheel, omdat het hier was in die villa, gekozen door Suzanne, gekocht met haar geld.

„Wat beteekende het voor den duivel ook, die wéélde van meubels. Domme stomme dingen, zoo'n fluweelen lap over je raam, over je deur. Alsof dat je nou geluk gaf. Bij haar te zijn, dat was weelde en geluk. En nog eens.... vóór hij zich het geluk kon gunnen weer bij haar te zijn.... terwijl hij op het oogenblik zoo naar haar smachtte. Neen, nog nooit had hij een vrouw zoo liefgehad als deze, en zijn jeugd was alles behalve kalm voorbijgegaan, en hij had Suzanne natuurlijk zoo dikwijls bedrogen als hij wou, bedroog haar nog dagelijks, waarom niet ? Daar was je waarachtig man voor. Maar alle vluchtige liefde die hij er op nahield, betaalde liefde meestal, stoof weg als kaf voor den wind, den zengenden wind van zijn hartstocht voor Mathilde. Zij had van avond kunnen maken van hem wat zij wilde. Al had zij honderdduizend gulden van hem geëischt voor diamanten, hij zou ze gegeven hebben. Haar klap, dat klapje, o heerlijk, haar zachte vingers tegen zijn gezicht. Hij ging van haar droomen van nacht; bij wilde haar in zijn armen, al was 't maar in een droom en om den volgenden morgen in bittere ontgoocheling te staren op de leegte tusschen zijn armen. God, wat had hij die vrouw krankzinnig lief. Hij kon nooit een andere vrouw meer zien dan haar. Hij wilde alles doen voor haar kinderen, en ze meteen uit huis hebben. Dat kleine dikke ginnegapstertje, coquet als de weerga nu al; dat droge toegetakelde machien, precies 't tegenovergestelde .... waar dat vandaan kwam, n schepsel uit 'n voorwereldlijk tijdperk, iets uit de steenen periode.... enfin, die twee zou hij in pension doen, en de zangeres kon voor goed naar het buitenland, daar trouwde ze wel met een collega. Van den jongen zou hij nooit last hebben, een best gemoedelijk ventje, die alleen maar wel eens vergat dat hij heelemaal van oom afhing. Enfin, hij leerde goed en dat was de hoofdzaak, 't was een mooi kereltje ook, met zijn lichtbruine oogen en zijn dik blond haar en met zijn fijne maniertjes

Sluiten