Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Even duistert haar schaduw over de zonneplek heen; dan vloeit de lichtweelde langs haar gebogen rug en haar kreukig-stijven witten rok. De achterdeur rinkelt dicht en 't kamertje staat weer in den stil-intiemen schijn van 't venster-zonlichtalleen.

„Nog [even wachte, hoor! Je krijgt ommers een koppie thee van opoe, nie-waar ? met 'n beschuit, 'n lekkere hoor, nou!" paait ze. „Ga d'r nou nog even in.... Zóó ja, zoo is 't goed, hoor!"

Er is hardnekkigheid in haar gedoe als ze hem toedekt, ze wil haar stil oud genot van thee-brengen-op-bed niet missen nu.

Met blije aandacht begint ze te rommelen tusschen de kopjes van 't theeblad, dat voor het raam op de tafel staat. En even toch voelt ze 't onrustige in d'r gehaast

Sluiten