Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

( 41 )

gaan. Hij, zonder de reden te weten, bewilligde daarin, en vermoeid fteunende op zijn ilok en op den leermeester , ging zachtjens met hun voord. JTareriiep intusfchen vooruit naar huis, en verhaalde zijn vader deze ontdekking. Aanftonds melde de Majoor naar buiten, hem te gemoet. Bij de poort van zijne bof/lede hem ontmoetende, vie! hij hem hartelijk om den bals, bragt hem in huis en riep Emilie en alle de huisgenooten tot zich „ ziet hier, „ (zeide hij)deze is de min, aan wien ik mijn le„ ven, te danken heb." Elk was even zeer verbeurd , van dien man te ontmoeten , van wien de Majoor zo veel gefproken hadt. — Doch niemand $as meer verblijd, dan A'are/, dat hij zich door de redenen van zijne Zuster niet hadt Jaten terughouden , om dien man een dronk water te geven.

Ook zijn Vader drukte hem hartelijker in zijne ar. men, verheugd, dat Karets medelijden aanleiding gegeven hadt, tot deze fchoone ontdekking. Daarentegen fchaamde Emilie zich zeer, toen zij ontwaar wierdt, dat deze man, dien zij zo zeer veracht hadt, de redder was van haar Vader. Naauwlijks wist zij van verlegenheid en befcha^ming, wat zij doen zou. Hartelijk leed was haar die ongevoeligheld, of liever die viesheid, die z;j van eenige haaier vriendinnen in de ftad gezien, en, omdat zij meende,dat het fraai flondt, naargebootst hadt. —

De

Sluiten