Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weer als een macHt gold, waarmede rekening viel te houden, en ... dat in het jaar 1870 tot op zekere hoogte tegenover Oostenrijk eenzelfde houding had ingenomen als dat rijk tijdens den Krim-oorlog.

Toch — was er nog iets anders. Of juister gezegd: Er ontbrak iets om het revancheverlangen van Oostenrijk tot een stroom te doen wassen, die, onverschillig voor de gevolgen, dammen en dijken verscheurde. Bismarck toch had, zelfs tegen den gedachtengang van de meesten in, er zich wel van onthouden om Oostenrijk bij den vrede tot voorwaarden te dwingen, die een onuitroeibaren wrok achterlaten in het hart. der overwonnenen, zooals dat na het jaar 1871 met Frankrijk het geval is geweest door den afstand van Elzas-Lotha- r ringen. Voor Oostenrijk was, na de nederlagen van net jaar 1866, door Bismarck een gouden brug gebouwd. Hij had, gelijk later

gebleken is, Oostenrijk in de toekomst noodig. Samen zouden zij het groote stootkussen vormen tegen den bedenkelijk wassenden invloed van het Tsarenrijk.

Dus... is per slot van rekening Bismarck ook al ondankbaar geweest? Heeft het Duitsche Keizerrijk de welwillende houding van Rusland van 1870 met zwarten ondank beloond?

Ja, zoowaar! Die ondankbaarheid is wel het meest uitgekomen in het verbond 'van Duitschland en Oostenrijk, dat in 1879 gesloten werd, defensief is, maaf dat wel degelijk tegenover Rusland, hetwelk er met name in genoemd wordt, — en bij welk verbond zich in het jaar 1882 Italië gevoegd heeft: de Driebond!

Schandelijke ondankbaarheid dus? Wèl arm en onnoozel Rusland, dat er telkens zoo ongenadig inliep! Of.... ?

Nu zal wel niemand Bismarck als een persoonlijkheid met meer of minder ziekelijke gevoeligheden willen uitbeelden, maar of hij ten opzichte van Rusland een zwarte ondankbaarheid heeft

37

Koningin Louise van Pruisen, die onder de Fransche overheersching nimmer wanhoopte aan de bevrijding van haar land.

Sluiten