Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet. Wéten wilde men, wat Kroonprins Alexander en Minister Pasjits en de andere Ministers van plan waren.

De vuisten balden zich. Wee, wee over de Regeering, als ze toegaf! Wat er dan gebeurde, zouden ze zich zelf te wijten hebben, die landverraders! En ook voor de Russische Regeering zou de val dan aanstaande zijn, want het Russische volk zou zekerlijk als één man opstaan voor Servië en voor de rechten van het Servische broedervolk.

Daar werd in gindsche groep zoowaar reeds verteld, dat de Regeering de Oostenrijkseh-Hongaarsche Nota wilde aannemen! Het kon niet, het mocht niet zijn! Neen, neen, de Nota aannemen was het land aan den rand van den ondergang brengen. Zou ze dat durven, de Regeering? Tot in de verste nageslachten zou dan de vloek van alle Serviërs haar achtervolgen; de namen dezer regeerders

zouden met de diepste verachting worden uitgesproken; er zou

Maar stil, indien, wat daar verteld werd, waarheid bevatte, moest daar toch een reden voor zijn. Wanneer de Regeering het land aan den gehaten Oostenrijker ging overleveren, dan trof nog het meest Rusland de schuld. Rusland, dat steeds, en ook nu weer, gezegd had, te zullen bijstaan en in de ure des ge vaars terugweek!

Zoo was de gemoedstoestand der Serviërs in Belgrado, heel dién eindeloos-langen voormiddag van den 25en Juli. Toorn en vrees, opwinding en neerslachtigheid wisselden elkander af. En vrees en neerslachtigheid behielden al meer de overhand. Wèl zou het Servisch

Een Duitsche soldatenfamilie. Deze tien zonen zijn allen ten strijde getrokken.

74

Sluiten