Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij gevoelde zich ziek en onmachtig, om het bewind te voeren. Wel

bleef hij nog Koning en was Prins Alexander slechts Regent

maar het oógenblik, dat hij geheel afstand zou doen van de regeering, zou niet ver meer zijn. Zoo althans werd algemeen gedacht door hen, die sinds den moord op Koning Alexander aandachtig het leven en de lotgevallen van Peter Karageorgewitch hadden gevolgd.

Het doel van 'sKonings komst werd 's morgens om half elf duidelijk.

Trommelslagers stelden zich op voor het Koninklijk Paleis en verspreidden zich door de straten der stad.' En aan de snel van alle kanten toestroomende menigte verkondigden zij dra met luider stem, dat de Regeering de algemeene mobilisatie had gelast. Niet alleen aan mannen en jongelingen, maar ook aan grijsaards, ja zelfs aan knapen werd bevolen, zich aan te melden voor het leger. Heel de mannelijke bevolking van Servië werd opgeroepen, zich tegen den Oostenrijker te weer te stellen

Den 28en Juli, 's Dinsdags in den middag, werd de oorlogsverklaring van Oostenrijk-Hongarije in Belgrado bekend. In groote groepen verzamelde zich de in de hoofdstad achtergebleven bevolking, om de nieuwe, hoewel niet onverwachte, gebeurtenis te bespreken.

Wonderlijk, hoe de stemming dezer menschen toch afwisselde!

Van sterk oorlogszuchtig eerst waren zè later overdreven vreesachtig geworden. Thans overheerschten kalmte en ernst, doch hoe zou de gemoedsgesteldheid morgen zijn?

Reeds een uur later was de stemming gehèel veranderd! Het was een Proclamatie van den Prins-Regent, waarvan de lezing eerst ontroering, daarna een vaderlandslievende opwinding te weeg bracht.

Aldus richtte zich Prins Alexander tot het Servische volk:

„Ik breng mijn dierbare en dappere Serviërs de groote ramp, die ons vaderland getroffen heeft, ter kennis. Oostenrijk-Hongarije heeft ons den oorlog verklaard. Wij moeten thans eensgezind zijn.

„Elke maal, dat Oostenrijk er belang bij had, heeft het de Serviërs met plechtige beloften gepaaid, maar ze niet gehouden. Tevergeefs hebben zoovele Servische helden hun bloed op de Servische en Kroatische grenzen gestort voor deii roem van Europa en de belangen van het Weensche hof. Nutteloos zijn de offers geweest, tijdens de regeering van mijn grootvader gebracht.

„Servië betreurt den laaghartigen aanslag van Serajewo oprecht en veroordeelt dien. Het heeft zich bereid verklaard eiken medeplichtige :) voor den rechter te brengen, maar weldra, heeft Servië met verbazing gezien, dat de Oostenrijkers de verantwoordelijkheid voor de misdaad niet op een slecht bestuur, maar op het geheele

i) Zie in verband met deze verklaring pag. 81, waar medegedeeld is, hoe de Servische Regeering majoor Voija Tankosic in bescherming nam. .

102

Sluiten