Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Neen," — zoo zei Sazonow het des anderen daags, den 29en Jöli, tegen den Duitschen ambassadeur te St. Petersburg, — „neen, Servië zal ongetwijfeld een vazalstaat van Oostenrijk-Hongarije worden, evenals Bokhara een Russische vazalstaat werd."

De ambassadeur ging op deze bekentenis niet in. Hij verzekerde evenwel, dat de Duitsche Regeering bereid was te waarborgen, dat de Servische integriteit door Oostenrijk zou worden geëerbiedigd.

„Het kan wel zijn," — luidde het antwoord van Sazonow, — „maar Servië zal beslist zijn zelfstandigheid inboeten. En indien zulks gebeurt, zal het Russische volk tegen zijn Regeering in verzet komen. Dat volk zal zeggen, dat wij Oostenrijk hadden moeten tegen komen. Er zal revolutie komen en dus "

Dat „dus" was veelzeggend.

Ongetroost moest de ambassadeur van Duitschland henen gaan. Echter bleef hem nog de vóór twee dagen geleden gegeven verzekering, dat Rusland onder geen omstandigheid in de aan het Duitsche front gelegen militaire districten: St. Petersburg, Wilna en Warschau zou mobiliseeren!

Echter, wat bleek der Duitsche Regeering al ras?

Dat de staat van oorlog over Kofnow werd afgekondigd, dat er troepenverplaatsingen (Warschau) en troepenversterkingen (Alexandrowo) plaats hadden. Vandaar, dat men in Berlijn, in weerwil van mondelinge en schriftelijke verzekeringen, zeer wantrouwend werd.

Omgekeerd beschuldigde de Russische Regeering den morgen van 30 Juli Duitschland, dat dit Rijk militaire en maritieme toebereidselen tegen Rusland maakte, meer in het bijzonder in de richting van de Pinsche Golf.

De toestand werd ernstig. Immers, als het bij twee menschen, tusschen wie het reeds langen tijd wrokt, tot een openlijke botsing komt, dan blijft na het uitwisselen van verwijten het handgemeen niet lang uit. En hoe wrokte het niet tusschen Rusland en Duitschland ! Al sinds een lange reeks van jaren!

Tegen Rusland was het, dat Duitschland op 7 October 1879 met Oostenrijk-Hongarije een Tractaat sloot, een „verbond van den vrede en tot wederzijdsche verdediging".

Mocht — zoo luidt het in het eerste artikel van dit Tractaat — tegen verwachting en tegen den oprechten wensch van de twee

:) Bokhara of Buehara, in Midden-Azië, verzette zich in 1865 er tegen, dat Rusland Tasjkent „onder bescherming" nam. Nadat Rusland met macht van wapenen zijn wil had doorgedreven, werd de Emir van Buehara in 1868 tot vrede gedwongen. Bij dit vredesverdrag verzekerde de Russische Regeering zich voorrechten, voor en bescherming van den Russischen handel. Tevens werd haar gebied aanmerkelijk uitgebreid door den afstand van Samarkand en KattaKurgas (tegenwoordig een deel van Russisch Turkestan).

118

Sluiten