Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het leger van généraal Von Emmich stuitte reeds bij Verviers op tegenstand. Belgische piotten,J) verscholen achter heuvels en boomgewas, trachtten den opmarsch der Duitschers te weerhouden. Maar, och arme, ze vermochten zelfs niet, die ook maar één oógenblik te stuiten. Het aantal der invallers was te groot. Maar wat het vechtvermogen dier Belgische soldaten als verlamde: dat hun enkele schoten beantwoord werden met een regen van kogels, afgezonden door onzichtbare schutters. Ja, onzichtbaar waren die Duitschers. De groene, reseda-kleurige uniformen, waarin het Duitsche

Toen de strnd Torderde, ontbrak de tijd, om aan de gevallen soldaten een graf op een kerkhof te bereiden. In een groot, gemeenschappelijk graf werden de slachtoffers van den oorlog

bijeengelegd: een dunne laag aarde werd dan over de lijken geworpen en na een

laatsten, eerbiedigen groet gingen de overlevenden weer verder, de overwinning of den dood

tegemoet

legerbestuur hen had gestoken, versmolten met het groen der heuvelige velden. En eerst, als de vijand meer nabij was gekomen, konden de Belgen hun doelwit kiezen. Maar dan ook was het reeds te laat. Onder luid geschreeuw kwamen de Duitschers met groote sprongen aanzetten en zoo de piotten niet schielijk hun lijf bergden door een snelle vlucht, werden ze onder dezen Duitschen stoomwals verpletterd.'

') Zoo werden door het Belgische volk met één woord de infanteristen aangeduid.

175

Sluiten