Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Duiven!" — juichten de Duitschers en tien en meer geweren werden opgeheven, om de dieren neer te schieten. Het zou een heerlijke toespijs zijn bij hun soldaten-maaltijd.

Snel wiekten de vogels door het luchtruim, terstond richting nemend naar het Zuiden. Maar sneller waren de puntige Duitsche

kogels,diehen achterhaalden en doodelijk wondden of vleugellam

schoten

Arme duifjes — slechts één

der dieren ontkwam! Maar verwonderingkwam over de lachende Duitschers, toen ze aan de pooten der dieren briefjes bevestigd vonden en woede beving hen, toen ze van den inhoud kennis namen.'t Was

Graaf Krupp von Bohlen und Halbach, de groot-indnstrjëel van Essen, die het Duitsche leger van uitnemende oorlogswerktuigen voorzag.

een boodschap van den bewoner dezer boerderij aan den comman-dant van het fort Barchon, dat hij moest doen schieten op een brandend huis, in welks nabijheid zich vele „Pruisen" bevonden. En zie, terwijl de soldaten nog lazen, sloegen uit de boerenwoning de vlammen op: de boer had zijn huis zelf in brand gestoken !...

De „brandstichtende franc-tireur" ontging de straf niet, die de, „Pruisen" op dergelijke daden hadden gesteld. En na de voltrekking van het vonnis haastten zich de soldaten, om de gevaarlijke plaats te verlaten, want die ééne duif zou welhaast zijn aangekomen.

Toen enkele minuten later eenige granaten met luiden knal in de nabijheid der brandende woningen uiteenbarstten, lachten de Duitschers weer. Doch het was al niet meer de onbezorgde lach van daar straks. Uit dit groote gevaar waren ze gered, maar wachtte hen niet misschien nu reeds weer een ander?

Het was des middags ongeveer vier uur, dat de brug bij Lixhe over de Maas gereed kwam.

De Belgen hadden hun stelling aan de rivier niet kunnen

204

Sluiten