Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In de eerste dagen van den strijd kon het nog gebeuren, dat aan de gevallenen een .geordende*' begrafenis ten deel viel. Op onze foto ziet men, hoe aan een aan zrjn wonden bezweken officier door zijn soldaten de laatste eer bewezen wordt Een veldprediker houdt

de grafrede.

Verwondering-wekkend was het, dat de Duitsche corps-bevelhebbers geen andere aanvals-methode schenen te willen erkennen dan die van de gesloten.stormende troep. Wilden ze wellicht den verdedigers door de massale menigte soldaten den indruk geven, dat de dapperste tegenstand nutteloos zou zijn? Dit doel bereikten ze soms inderdaad. Bijwijlen toch was de verdediging van een schans of een stelling in handen van een Belgisch officier, die zijn rang in het leger aan afkomst en stand meer dan aan kennis en verdienste te danken had. En onder die dfficieren waren lafaards, die reeds verschrikten bij de nadering van nog maar een zwakke groep

vijanden Doch voor de officieren, gevormd in de school van

generaal Léman, en aan dezen leger-chef gehecht met heel hun ziel, was de vechtwyze der Duitschers meer, een verrassing dan een bedreiging. Op hun beurt hadden zij ook een verrassing: den vijand zóó dicht te laten naderen, als slechts de veiligheid der soldaten en die van het land het veroorloofde. Maar dan volgden eenige minuten van een schier helsche verschrikking, als over die compacte menschenmassa de mitrailleur-kogelregen neersloeg, in één minuut vijfhonderd menschenlevens vernietigend....

De heldenmoed der Belgen en de tactiek der Duitschers berokkende den troepen van generaal Von Emmich bloedige verliezen.

212

Sluiten