Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een verschrikkelijk gevecht begon. De Fraüschen wilden den gewonnen grond niet wederom loslaten. Geen voetbreed weken ze eerst; zelfs vielen ze hier en daar aan. Maar weldra bleek het hun, dat de overmacht der vijanden te groot was. En bovendien, was geestdrift de voorname bondgenoot der Franschen geweest, toen ze den inval in den Elzas begonnen, nu werd woede over den gedwongen terugtocht de bondgenoot der Duitschers. Onweerstaanbaar was het geweld van hun aanval. De Fransche strijdmacht moest weldra de rondom Mühlhausen bezette dorpen, Napoleons-insel,

De strijd op de Fransch-Duitsche grens. Een patrouille Duitschers ontdekt den vijand.

Rixheim en Habsheim opgeven en op deze stad zelf terugtrekken. Daar hielden ze stand, terwijl hun artillerie, op heuvelen rondom opgesteld, de Duitschers bestookte. Maar opnieuw drongen dezen voorwaarts. Ze vervolgden den vijand tot in de straten der stad en daar — in Mühlhausen — werd het nu een strijd van man tegen man. Met groote verbittering aan weerszijden werd er gestreden. Iedere straat was een gevechtsterrein en bijna geen huis, of er weerklonken kreten van bloeddorst en wraak.

Heel den nacht donderde het geschut rondom en over Mühlhausen,

knetterden de geweersalvo's en ratelden de mitrailleurs de

Dood maaide met breedé slagen. De lijken der gesneuvelden stapelden

Op Leven en Dood. 19

289

Sluiten