Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegen de Duitschers staande legermacht was nu voldoende sterk, om zich tegen iederen opmarsch te verzetten. Ja, de beraamde inval, zoo werd bericht, scheen geheel mislukt!

Doch toen het leger van Von Bülow hen aanviel — de vele reeds behaalde overwinningen schenen den moed der Duitschers verdubbeld te hebben, althans met een onweerstaanbare kracht drongen zij op! — bleek het spoedig, dat zij wederom de nederlaag zouden lijden. De verbonden legers mochten sterk zijn — die sterkte was niet voldoende, om Von Bülow te keeren!

Het was de 28e Augustus, dat de eerste slag bij St. Quentin plaats' greep. De Franschen en Engelschen hadden uitnemende stellingen uitgekozen. In hun loopgraven hadden ze tal van mitrailleurs opgesteld, die — zoo dachten ze — eiken aanval der Duitschers zouden verhinderen.

Doch Generaal von Bülow, van de meening uitgaand, dat de halve overwinning reeds behaald zou zijn door hem, die den éérsten slag kon toebrengen, liet op het alleronverwachtst door zijn mitrailleurs het vuur op de loopgraven openen, waarin de Engelschen zich hadden opgesteld. Op de soldaten van het Britsche eilanden-rijk werd ditmaal de hoofd-aanval gericht.

Maar dat was verschrikkelijk!

De Engelsche infanteristen, die er het leven afbrachten, getuigden het later zelf, dat zij daar als in de loopgraven lagen opgesloten. Ze konden zich niet bewegen. De Duitsche machine-geweren schoten zoo fel over hun hoofd, dat ze geen hand konden opsteken, zonder gewond te worden. En wie maar even in de loopgraaf opstond, of zich door de vlucht trachtte te redden, werd weggemaaid

De Duitschers hadden den éérsten slag toegebracht: de halve overwinning. Maar Von Bülow was hiermede niet tevreden. Hij wilde nu eens en voor goed met deze vijanden afrekenen.

Er werd hem bèricht, dat de Engelschen op een ander punt van het slagveld aanvallend optraden. Daar waren het hun mitrailleurkogels, die de gelederen van de. aanvallers dunden, die ze als rijpe halmen voor den sikkel van den maaier deden vallen.

Een kort bevel volgde.

De cavalerie moest chargeeren, den vijand bezig houden.

En weer een ander kort bevel klonk van Von Bülows lippen.

De infanteristen moesten onder bescherming van de Duitsche kanonnen de flanken van den vijand aanvallen.

En het derde korte bevel werd gehoord: Voorwaarts!

De Duitsche soldaten wisten, wat hun generaal van hen verwachtte. Hij zei het den Keizer na: „Wir woUen siegen und wir müssen siegen!" Ja, overwinnen móesten zij!

En onder een luid hoera-geroep ging het voorwaarts!

324

Sluiten