Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En dat waarom?

Omdat er één man was geweest, die zich niet had kunnen bedwingen; die — wellicht vóór hij dit zich-zelf bewust was —zijn vinger aan den trekker had gehad.

En omdat de Duitsche militairen op Namen de „gezamelijke aansprakelijkheid" toepasten

Heel de wereld was in beroering, om wat er in het Belgische land gebeurde; om het geweld, dat daar heerschte; om de vernieling, die daar werd aanschouwd.

Een vreeselijk onweder was het, dat over Europa losgebroken was. Maar de oorlogsbliksem doorkliefde het allereerst de Belgische luchten en zijn donder rolde met breed geweld uit over de steden

en dorpen van het vrije en onafhankelijke Belgische land

Arm België!

Het was inzonderheid Leuven, de door vele eeuwen heen vermaarde Universiteitsstad, het om zijn rijke kunstschatten en prachtige bouwwerken wereldberoemde Leuven, dat wreed door den Oorlog getroffen werd.

De Leuvenaars hadden zich zoo veilig gevoeld.

In de allereerste dagen van Augustus, toen vroolijk zingend de Vlaamsche Leeuwen door hun straten trokken, hielden ze er zich van overtuigd, dat het geen enkelen Duitscher zou gelukken door de Belgische linies heen te breken. Het onnoembaar-sterke Luik en het zich van Diest tot Namen uitstrekkende Belgische legerfront vormden een sterke dubbele borstwering voor heel het daarachter liggende Belgische land.

Ongetwijfeld — zoo geloofden het de Leuvenaars — de invallers zouden met bebloede koppen moeten afdeinzen. En als straks, over nog maar enkele dagen, de legers der garanten van België's onzijdigheid — Engeland en Frankrijk — zich met dat der Belgen hadden vereenigd, zouden het Belgische soldaten zijn, die mee den Opmarsch naar Berlijn aanvaarden en den bruten Verkrachter van het volkenrecht in zijn eigen hoofdstad tuchtigen zouden.

En met blijde, lachende gezichten zagen de Leuvenaars óp naar hun driekleur, de vlag van het onafhankelijke België, die schier van huis tot huis fier de banèn ontplooide.

Maar Luik viel en het dappere Belgische leger werd uiteengeslagen en de Engelsche en Fransche legers bleven ver

Een sombere Dinsdag was het den 18en Augustus voor Leuven. Want toen zag de stad in wilde vlucht, als door een paniek aangegrepen, soldaten en burgers door haar straten snellen „Naar*

Antwerpen, naar Brussel!" was de roep, die alom werd gehoord.

387

Sluiten