Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat deden de Duitschers? Wat voerden ze in hun schild?

Het duurde een maand, vóór men het wist. Maar toen, schier ontsteld van verwondering, werd het bericht ontvangen, dat de Duitschers op 29 April in het gouvernement Kowno den spoorweg Libau—Dünaburg hadden bereikt; een dag later gevolgd door de tijding, dat de Russen uit Szawle in de richting van Mitau, zuidelijk van Riga, terugtrokken.

Wederom alzoo een tipje van den sluier opgelicht, die Von Hindenburgs geheimzinnig plan verborg: 'de Duitschers wilden de maar schaarsche Russische spoorwegen ^in het Noorden bezetten, om straks een Russischen aftocht naar de hoofdstad te verhinderen.

Straks? Wanneer?

Wanneer de Verbondenen ook elders klaar zouden zijn met het voorbereidend werk; op de andere punten van het oorlogsterrein den vijand in de engte zouden hebben gedreven.

Dat voorbereidend werk zou stroomen bloeds kosten aan Russen en Verbondenen beide — maar had niet Von Hindenburg het zelf gezegd, dat hoe verwoeder en wreeder de oorlog was, des te spoediger het einde er zou zijn?

Het einde! O, daarnaar verlangden niet alleen de onzijdig gebleven volkeren! Het allermeest zagen z ij naar het einde van dezen bloedigen krijg uit, die dag aan dag de reuzenworstèling mee doormaakten.

Maar dan alleen kon dat einde komen, als er een doorbraak plaats greep; een doorbraak, ' die den verslagene aan lijfsbehoud moest doen denken, en die zijn makkers meesleepen zou in de dan onvermijdelijke vlucht.

Om die doorbraak worstelden Russen en Verbondenen beide. Nu vooral ging het hier in het oosten op leven en dood

Wie de sterkste was?

De Rus niet meer. Zijn greep verslapte. Hij streed nog wel in verwoede gevechten om den Uszok-Pas gedurende meer dan een week — van 10 tot 18 April — maar reeds van te voren waren de Oostenrijkers hem daar tegemoet getreden en hadden ze hem het offensief ontnomen.

Wie de stérkste was?

De Rus niet meer, want, mocht hij nog in aantal de meerdere zijn, de mindere bleek hij, wat zijn hulpmiddelen betrof. Honderden kanonnen, duizenden tonnen ammunitie had hij verloren en machtigRusland was immer technisCh-onmachtig gebleven. De verbruikte en verloren voorraden kon hij uit eigen middelen niet aanvullen en de toevoer van oorlogsmateriaal van buitenaf was onmogelijk. O, als Constantinopel, de bakermat van het Grieksch-Orthodoxe geloof, de zoo hartstochtelijk begeerde stad, de sleutel van den zeeweg naar de Middellandsche Zee — als Constantinopel nu maar 164

Sluiten