Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de strijd stond; droomden van Belgische en Fransche en Engelsche overwinningen! Die Duitschers — nu, ja, ze hadden Luik genomen en marcheerden nu door het Belgische land heen naar Frankrijk. Maar wacht maar! A 1 s de Franschen en Engelschen goed klaar waren, zouden ze vlugger willen terugkeeren dan ze konden. Als reeds enkele tienduizenden Belgen honderdduizenden Duitschers de handen vol werk gaven, zou de millioenen-macht der groote Entente hen in één tocht voortzweepen naar Berlijn terug!

Zoo dachten de Antwerpenaren, voorgelicht door de officiëele berichten.

Toén kwam de Zeppelin met die helle lichtstralen in den donkeren

nacht; toén kwamen de vreeselijke ontploffingen der bommen, die huizen neersloegen en mensehenlichamen van eenscheurden.

En schrik viel op de Antwerpenaren; schrik ook viel er op de bevolking van heel het omliggende land.

En de Zeppelin-tochten herhaalden zich. In den nacht van den 2en September liet weder een dezer luchtgevaarten zijn bommen op de Schelde-stad neervallen

Ook over nog-vrij-Vlaanderen strekten de Zeppelintochten zich uit; veroorzaakten o.a. in den nacht van 24 September de Zeppelin-bommen schrik en ontsteltenis.

Eén zeppeiin-bom. wat konden daartégen de

Belgen doen?

Niets!

Of ja, één middel hadden ze en gebruikten ze, dat der „wilde treinietn".

Uit Mechelen, en uit Antwerpen en Gent later, joegen ze treinen vol ijzererts in volle vaart den ijzeren baan op.

Machinisten en stokers brachten deze treinen zoo ver als maar mogelijk was, zetten toen alle kleppen open en sprongen er af.

„Men weet nog niet, welke rampen deze tremen veroorzaakt hebben, toen ze in razende vaart terecht kwamen midden in het spoorwegnet, door de Duitschers gebruikt," — luidde het Belgisch bericht. — „Zeker 174

Sluiten