Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

making zich liet afhouden van zijn plicht Generaal Beyers, een

held, evenals Christiaan De Wet.

Dat hij moedig was, had reeds zijn aanvrage om ontslag getoond; dat hij geen duimbreeds afweek van wat hij meende recht te zijn, toonde ook heel zijn optreden gedurende het gewapend verzet

Generaal Beyers had om zich heen 3000 burgers, die vastbesloten waren, zich niet voor een aanvallenden oorlog te laten gebruiken.

Maar van die 3000 „opstandelingen" waren ongeveer 1000 slechts gewapend J). En Beyers zélf was — hoewel gewapend — een voorstander van „geen bloedvergieten". Geen enkel schot loste hij gedurende al den tijd, dat hij in het veld was.

„Niet om bloed te vergieten," — sprak hij o.a. te Aardappelpan tot een verzameling van Burgers — „niet om bloed te vergieten, zijn wij hier, maar om te protesteeren tegen de handelwijze der Regeering omtrent Duitsch-Zuid-West-Afrika."

Wèl sprak hij scherpe woorden, zooals: „in tijden van gevaar gebruikt de Regeering den Boer, om het vuile "werk te doen, doch als 't gevaar voorbij is, komt de Engelschman weer te voorschijn" — doch zijn daden gingen niet verder dan tot een protest.

De Regeering kon zulks echter niet dulden. Ze deed ook Beyers achtervolgen en den 27en October reeds werd de gewezen Opperbevelhebber der Unie. door een overmacht aangevallen en verslagen.

Toen kwam tot hem de oproep van Oud-President Steyn, om met dezen samen over den toestand te spreken. En Generaal Beyers, hopende, dat deze conferentie nog ten goede zou werken, verliet zijn Commando.

Helaas, de onderhandelingen hadden — gelijk beschreven werd — geen gunstigen uitslag. En zonder dat hij ook slechts maar de geringste hoop voeden kon, dat de Regeering van haren doolweg terug zou keeren, nam hij de terugtocht naar zijn commando weer aan.

Van af dat oogenblik lieten de mannen van Smuts hem niet los. Onophoudelijk vervolgden ze hem en wanneer hij even te ontwijken wist, hadden ze hem toch spoedig — dank zij hun overmacht en hun uitstekende hulpmiddelen — weer gevonden.

Het was een ongelijke strijd: een strijd van tien tegen, één!

En den 5en December was geen ontwijkën meer mogelijk: achter hem de troepen der Regeering, vóór hem de snel-stroomende Vaalrivier. De dood moest volgen of gevangenschap.

„'t Wil blijken — aldus vertelde de Volkstem — dat de Unietroepen genl. Beyers en zijn klompje reeds twintig dagen geen rust hadden gelaten. Al die tijd was gnl. Beyers vol moed, doch de avond voor zijn

% Volgens een verklaring van den getuige Stefanus Hermanus Coetzee, in de strafzaak tegen Ds. van Broekhuizen, van-welke strafzaak de Volkstem een verslag gaf.

279

Sluiten