Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zeeslag bij de Falkland-eilanden.

De Britsche Marine zon op revanche en nam wraak. Het gebeurde den 8en December bij de Falkland-eilanden. Admiraal Von Spee wilde van Port Stanley op de Falkland-eilanden een operatie-basis maken.x) Doch juist één dag te voren was hier een Engelsch eskader onder admiraal Sturdee geankerd. En dit eskader was machtiger en sterker dan het Duitsche smaldeel. Geen wonder, dat terstond admiraal Von Spee bevel gaf tot wenden.

Maar het was te laat, om aan de Engelsche overmacht te ontkomen. Wèl duurde het niet minder dan zes uren, vóór er van een geregeld gevecht sprake was — al dien tijd hadden de Duitschers met volle kracht gestoomd, om hun schepen te redden —, doch toen volgde het onvermijdelijke. Of, om het met de eigen woordten van admiraal Sturdee over te vertellen:

„Zes uur stoomden wij ze achterna, vóór wij ze onder schot kiegen. Toen de Duitschers zagen, dat zij niet konden ontsnappen, draaiden zij bij en aanvaardden het onvermijdelijke. De „Scharnhorst", het vlaggeschip van de vijandelijke vloot, zonk om 1 uur. Het laatste Duitsche schip, waarmee afgerekend moest worden, werd om 6 uur naar den kelder gezonden. Na vijf uur vechtens schoot dte „Glasgow" de „Leipzig" in den grond. De „Nürnberg" en de „Dresden" ontkwamen onder het'gevecht, maar de „Kent" vervolgde de „Nürnberg" en schoot haar in den grond. De vloot was slechts een etmaal bij de Falklandeilanden geweest.

„Wij hadden gedurende ons kort oponthoud in de haven koten ingenomen en de mannen Waren vuil van hun werk. Toen de Duitschers in het-gezicht kwamen, werd het sein gegeven om stoom te maken. Terwijl wij daarmede bezig waren, ontbeten de mannen. De Britten kwamen dus frisch en schoon in- het gevecht. Wij konden geen van de Duitsche schepen buit maken, want zij weigerden zich over te geven en werden met honderden zielen in den grond geboord. De Duitschers vochten dapper. Zij zonken met wapperende vlag en de mannen in

gelid op het dek van de ontredderde schepen "

Ja, de Duitschers vochten dapper en in het aangezicht van den dood bleef hun nog bij de groote liefde voor hun vaderland'.

Zoo had de „Gneisenau", toen ze zonk, geen munitie meer. Toen stelden officieren en manschappen zich op. Als gereed voor een parade stonden ze op het reeds zinkende schip. En toen — het was een ontroerend maar ook een ontzaglijk oogenblik — zongen die helden, die

i) Natuurlijk is dit slechts een veronderstelling, want graaf Von Spee, die alleen volledige inlichtingen zou hebben kunnen geven, overleefde dezen zeeslag niet En met ziin vlaggeschip verzonken ook alle officiëele beseheiden.

391

Sluiten