Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naar haar longen voelt vloeien Zie dit ontbrak nog

aan haar genezing, de aanraking met het kernig-gezonde. Ze heeft eens gelezen van een ziek prinsesje, wier hartje verdorde in haar jonge borst. Maar er is van ver een ridder gekomen en die heeft zijn krachtig slaand hart tegen haar borst gedrukt. Toen vloeide zijn overmaat van krachten in haar zieke hart over, en zij herwon het leven. Zij kuste zijn harde handen en hij nam haar teeder op. En toen trouwden ze samen en er was een groot, een heel groot feest in heel het land

Buurtje huilt niet. Zij spreekt alleen wat mompelend en wat zijn nu haar lippen dun. „Hoor eens Vrouke," zegt ze: „ik weet het niet precies, maar ik hou' nu niet meer van iemand."

„Hé wat?"

„Vroeger, vroeger zie je, toen hield ik wel van Geert. Zal je er niet om lachen, Vrouke? Neen?"

Vrouke komt wat overeind in haar bed en belooft haar van alles. Nu hoort ze een lange en droeve geschiedenis van een jongen, die niet trouw bleef ten leste. Die geschiedenis doet haar zacht ironisch vragen: „En hou' je nu niet meer van dien Geert?"

„Die naarling," snikt Buurtje, „natuurlijk hou' ik niet meer van hem, nooit meer." En ze staat schielijk op en sjokt haar kleeren recht. Met jongensachtige behendigheid schikt ze heur wilde haren weer wat in goed fatsoen en ze is heen, voordat Vrouke 't goed begrijpt. Het zieke meisje laat gauw haar tent draaien zóó, dat ze Buurtje

116

116

Sluiten