Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stram als het een eerwaard meubel, dat een historie heeft van eeuwen, betaamt te zijn. De wijzerplaat met zon, maan en datum, de sterren en keerkringen, is dat geen kunstig stuk werk? En dan dat streng kabinet? Recht naar den grond en bij de laden dubbel gebogen naar de berenklauwpooten. Hubert Montijn heeft met zijn vader gemeen de liefde voor het oude voorname meubel der boerenhoeven. Hij ziet in een roezig waas de glazenkast tegenover het kristalkastje en hij moet wel bewonderen dien schat van Delftsch en Japansch daarin. Maar zonder te kunnen denken ziet hij alles héél vaag. Hem wordt nog getoond een zeskante theestoof, een latafeltje, een dekenkist en een kristallen spiegel met een pauw erin geslepen en gevat in een rijk palissanderhouten lijst. Een oogenblik flitst door zijn hoofd: jammer dat ik dat nu allemaal zie, jammer dat het mij afleidt, jammer. — Het komt hem voor te zijn een zekere ontrouw aan het doode meisje, dat hij nu nog deze dingen schoon kan heeten, nu ze heen is en de schoonheid ervan niet meer beamen kan.

Een zware Piet er-Keur bij bel met koperen hoekstukken en sloten, dien Hubert daar in de voorkamer hggen ziet op een leesstoeltje, doet hem denken aan het kleine zwarte bijbeltje daar ginder in het huis, waar het doode meisje nu al wel uitgedragen zal zijn. Is dat bijbeltje gevonden? Ja zeker, het bijbeltje zal gevonden zijn. Het wordt hem heel verward, wanneer hij daarop diep doordenkt. Ja, in den allerhevigsten greep van de smartschroef waarin die ouders nu gekneld zijn, vinden zij dat boekje, dat simpele

176

176

Sluiten