Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zin niet begrijp. Kan ik haar laten gaan, kan ik haar prijsgeven, alles, haar glimlach, haar stem, haar kleine, lieve handen aan het Niet, aan den afgrond, die haar grijpen zal?

Ik heb het nooit geweten, wat eenzaamheid is. Ik kan nu voortaan alleen maar samen denken, samen leven en ademen, er is niets anders dan hunkering, verlangen naar de geur van 'r haar, naar haar adem, naar baar tengere nabijheid. Stil, stil wees stil. Mijn denken, mijn ademen, mijn harteklop zou geruisch kunnen wekken in dezen vreemden nacht. Eenflauwe lichtspleetishet eenige schijnsel, in dezen afgrond. Daar is de deur, zoo dun als een coulieze, waarachter zij beweegt die ik hef heb, en die gezegd heeft, mijn vrouw te zijn. — Als de deur gesloten was, dan zou ik kloppen, onhoorbaar bijna, in den nacht, en zij zou het verstaan. Want nooit kan waarneembaarheid zoo innig zijn als in dit afgesloten huis, waar wij zijn samengebracht. Maar ik weet, dat de deur ongegrendeldis, ik weet, dat zij mij wacht. —Waarom, waarom ga ik niet?

8

105

Sluiten