Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk van Florence Bell", een uitgebreidheid van kannen wordt verkregen, waarover alleen een zeer groot talent en een werkzaam leven de beschikking veroveren.

Na Marie van Eysden blijft Mevrouw Tartaud—Klein nu als laatste over der Rotterdamsche School. En vooral het heengaan van de eerste, die bovendien als Directeurs vrouw drie-entwintig jaar een middelpunt van het Rotterdamsche tooneelleven is geweest, geeft aan het uitsterven dier school een geweldige stoot toe. Men kan zich nauwelijks indenken, wat het voor een jong acteur of actrice beteekent, een jeugd te doorleven in zoo'n cultuur als het Rotterdamsche Tooneel bezat. Mannen als de fijne Le Gras, de vorstelijke Derk Haspels, Jaap Haspels, de véél

te weinig gewaardeerde Rosier Faassen en

dan een vrouw als Catherine Beersmans, en Mevr. de Vries, in hun onmiddellijke nabijheid

meê te leven daar gaat 'n opvoedende kracht

van uit. Naar menschen, die het weten kunnen, mij vertelden, moet Mevrouw Van Eysden sterk aan de oude Mevrouw de Vries doen denken — hoewel ik er zeker van ben, dat de stoere, sap52

52

Sluiten