Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

langs mij, alsof er een kloosterschool uitging, verdwenen en sloten de deur.

Valentijn was stil onder de dekens gekropen, en toen ik mij ernstig naast hem gezet had, glimlachte hij tegen mij. Op hetzelfde oogenblik begreep ik, vol schuldgevoel, dat ik eigenlijk daarom alleen een geschiedenis had onderbroken, om zelf naar een volgende

tekunnenluisteren.Dadelijkbegonhij.Eenbetoovering hield mij gebonden, ik vouwde gelaten de handen, en stuurde aUe medicasters en hunne vermaningen uit mijn geweten weg.

„Gisteren ben ik er, geloof ik, bij gebleven, dat ik als een appel aan de takken hing. Dit was de eerste gift van Gods genade, doch niet alleen in vruchten en in bloemen verschool ik mij voor de hardheid van mijn medemensch, vaker en veel liever nog in het wezen der tallooze dieren.

Hoe dikwijls heb ik een strak gespannen uier naar de melkbocht gedragen, met den rustigen stap van een pelgrim, die den eeuwigen vrede gevonden heeft. Hoe heb ik gedraafd door de weide, wijd open de neusgaten, de borst als een beukelaar, de manen wuivend op den wind, nog een herinnering in mijn bloed aan een steppe en een naakten ruiter, die mij voortjoeg achter den droom aan van den eersten jagersman. De grijze bok ben ik geweest, en, gebaard als een oeroude boschgeest, heb ik mijn sprongen gemaakt als van rots-

28

Sluiten