Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

worden, begeerlijker leken dan een rit in een krakende equipage.

Zuchtende nam ik de pruik af, en wischte het zweet van mijn hals en mijn voorhoofd.

„We zijn er zoo dadelijk," troostte Valentijn, „enkel dit pad nog."

En werkelijk aan het einde daarvan wachtte het dorp ons, met er voor een bloeienden boomtronk op schildwacht, en zijn eenzame hoofdstraat, waar geen sterveling viel te bekennen behalve twee dansende vlinders, die aan ons vooruit vlogen als de boden van onzen intocht, of de gidsen, door wie wij naar de plaats van onze bestemming zouden worden gebracht. Een groen pleintje. Aan de Oostzij de kerk, aan den Westkant de herberg, Laurentius op het uithangbord. De martelaar droeg het cirkeltje van zijn heiligheid om de slapen en hield het rooster in de hand. Dit scheen hier een dubbele beteekenis te hebben, want langs de luiken van de keuken woei ons een smakelijke braadlucht tegemoet.

Een koele, donkere gang liepen wij binnen, en deden een deur open aan het einde daarvan. De gelagkamer, donker van zwart-berookt noten, met een breede, diepe schouw aan den zijwand, bleek ledig te wezen, alleen voor het stralend heldere venster zat een knaap. Hij tuurde over hetzelfde landschap uit, waardoor wij dien dag hadden gewandeld, de heuvels, de akkers. Het

65

Sluiten