Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onze droomen uit, en deed hij niet tevens de vleugels ontvouwen, die ons tot vogels maakten van die eindeloosheid?

Noem ik in waarheid zijn wijsje zoo'n wonder, of heb ik eerder daarom zoo onuitsprekelijk er van genoten, omdat ik heel het hed door naar een aandachtig gezicht heb gestaard? Zij hield het toegekeerd naar den speelman, en het zuiver profiel teekende zich glanzend en feilloos gelijk op een antieke camee tegen het schemerig loover. Als met een bevenden vinger volgde ik den boog van het voorhoofd, van den neus, die zich nauwelijks welfde, de vrucht van de lippen en de lijn van de wilskrachtige kin, en ik wist, dat nog nooit iemand haar zóó gezien had, als ik het nu deed. Toch moet het ook Valentijn's zingen geweest zijn, dat ontroering wekte, want ik ontdekte een traan, dien zij niet kon weerhouden, en ze zat daar als een kind, in haar genot, zoo jong.

Nu moest ook ik een melodie ten beste geven, en voorzichtig blies ik een dier madrigalen, die eigenlijk gezongen moeten worden bij de luit.

Zachtjes neuriede zij mee:

„Gij heve nimfen, die op weiden speelt." En toen ik eindigde vroeg ze, of ik ook kende: „Kalm, Cupido, daar is geen haast," of „Bloem en kruid vernieuwt zijn zomersch groen."

na

Sluiten