Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TWEE-EN-VIJFTIGSTE HOOFDSTUK

Handelt over een oplossing, waarvoor geen betere kon gevonden worden.

Een stofwolk naderend uit de verte, in de wemeling waarvan wij het flitsen van wapenen meenden te zien blinken, een verward stemmenrumoer, dat aanzwol, meer dan genoeg was dit, om twee opgejaagde zwervelingen dringend uit te noodigen, zich aanstonds achter het dichtste struikgewas te verbergen.

We deden het dan ook zonder verwijl, hoewel we wisten, hoe onwaarschijnlijk het was, dat ons gevaar zou kunnen dreigen. Immers waakte niet heel Floreuse over ons? Warm en hartelijk waren we hier ontvangen, als twee verloren zonen voor wie het vetste kalf aan het spit wordt gestoken.

Al op den eersten avond had Valentijn op het kerkplein een concert gegeven, en weer hep er een lied langs de straten, dat, zooals vader Nicol het uitdrukte, den biechtstoel overbodig had gemaakt. Dat ik hier eenmaal als edelman was verschenen, scheen vergeten te wezen, of anders had Valentijn het hun uit de hoofden gepraat. De bakker begroette mij met Meester Fridolin, wanneer ik mijn verschen krakeling kwam halen, en als voor de weerklinkende smidse

Ik en mijn Speelman

239

Sluiten