Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Caroline de Saint Cricq verstoorden! Liszt aan den arm van een vrouw, Liszt omringd en nagereisd door bewonderaarsters en door zijn hardnekkige vrouwelijke leerlingen, die destemeer aan hem hangen naarmate hij met te sterker ironie haar muzikale onbelangrijkheid kastijdt, aan dat alles blijft als melancholieken ondergrond het verlangen naar een gedroomd vrouwenideaal, waarop Liszt tevergeefs is blijven wachten. Het was niet Liszt's onstandvastigheid, wanneer hij zelf, wat een oogenblik werke* lijkheid scheen, de droom van een schoone idylle, door de nuchtere waarheid liet verstoren. En ook niet Liszt's koelheid, wanneer de goede smaak hem er van terughield scènes te maken. Uit zijn nagedachtenissen spreekt steeds eerbied en erkentelijkheid. Bij het bericht van den dood van Marie d'Agoult zegt hij ontroerd: „De herinnering, die ik aan haar heb, is een smartelijk geheim, dat ik God toevertrouw, hem smee* kend, dat hij aan de ziel van de moeder mijner drie kinderen] vrede en licht moge geven." ,

Liszt als minnaar is zeker niet het mooie roman*beeld geweest, dat de Pourtalès van hem als een „homme d'amour" heeft ge* maakt; doch hij bleef ook in zijn liefde een mensch, die zijn fouten door goedheid wist te doen vergeven.

29

Sluiten