Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van gister, jees ja, 'n leutige frissche toet, zoo uit die rood-'ruiten doek en van die g'lante oogen! 'n Frissche! Had veel van Eef Mussels, die oogen zoo en die mond, jawel, ja-a waarachtig! Heden, zoo'n slim-anhalige meid en voort zoo'n kriebelig lachje. „Je hebt 't noodig schippertje, je ziet er net uit of je 't hard noodig heb." Póézige deern en 'n propere kamer daar, na' die moest ie toch 's weer, tjee-ja."

Hij verwijlde even in de herinnering, dan kroop mèt de schaamte, het slappe berouw weer in hem op.

„Och maar, moest je daar nou van zweeten? Kerel toch . . .! Wat zou Bouk nou dn 'm zién? De ouë had gee-eens erg . . . Och en die duvelsche drie weken daar onder 't land in 't ijs, 't lag er nou eenmaal toe, ie had daar immers wel zijn pink willen geven om er üit te wezen of — of om 'n méid . . . .! Beroerd ja, beroerd wél, voor Bouk ook, aj-je 's wat opliep . . .! Ja Bóük, toch raar dat ze niet 'schreven had, heelemaal geen letter terug 'schreven. Ze zou toch niet wat 'hoord hebben .. .? Och tjasses, welnee, gee-een zag 't toch én 'm? En de kameraden, dié kon ze toch niet? Nou dén ....?"

Hij beet op de tanden. „God ja, ie wist wel, wist — wel, van hem was 't schrikkelijk leelijk, nog 'n dag van te voren bij 'n snol... hè? Waarachtig zeker, 't was — 't was vies, vroeger zou ie voor de kerel die ie nou 'worden was, de neus op'trokken hebben. Maar 't lag er nou eenmaal toe, rót-beroerd wel, ja, had 't nooit moeten beginnen. Nou affijn, affijn, niet bang

69

Sluiten