Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ben..." Zijn stem had geen lach meer. „Lief, poezig vrouwkei"

Ze lei haar gloeiende wang vast tegen zijn mond. „Dat ik je nou toch weer heb," zei ze opgewonden,

— „jou hiér heb.... Ik geloof vast dat ik ziek van verlangen naar jou was," aandachtig genoot ze zijn beschroomde liefkoozingen.

„Pop," streelde hij, zijn lippen gleden over haar vlechten, haar wangen....

Haar oogleden zakten wat neer en ze glimlachte. „Oh je — je hebt prikkels op de lippen," zei ze hortend,

— „dat... dat kittelt."

„Is dat akelig?," fluisterde hij.

„Ph — akelig . . . .," joolde ze, met bei haar handen woelde ze in zijn ruige kuifhaar.

Hij voelde haar heete adem, haar verlangende mond en wild en snel boog hij haar hoofd neer in het kussen, zoende haar in opperste drift.

„Oh jong*," hijgde ze in een lach, — „Tjeerdl"

Hij praatte schor. „Van jou hou ik toch zoo, van jóu alleen! Naar jou kan ik toch zoo biéster verlangen. Als jij... jij eerst maar m'n wijfke bent, nou .. .?"

Het was of ze haar lichaam ophief onder zijn hunkerend gestamel, ze rekte zich huiverend en zuchtte van blijheid en angst....

83

Sluiten