Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groote stop in de rechtermouw. Maar haar groen-vilten hoed met de zilveren balletjes-garneering was nieuw, en ze droeg een dikke krul midden op haar rimpelige voorhoofd.

Tjeerd keek van de een op de ander.

Stijn zag er wel gezellig uit in haar korte roode jasje met de wit-beenen knoopen, de eenvoudige platte hoed gaf wat kinderlijks aan haar smalle gezichtje, haar wangen waren erg wit, maar haar lippen bloed-rood, en haar oogen glinsterden.

,,'t Manteltje staat me lekker, nou?," lachte ze vleierig, — ,,pas nieuw."

„Hij hêt er geen erg in," gekte Fien, — „hij denkt nog an de magneet, de magneet in zijn portemejaap!" Haar dikke natte onderlip trok wreed neer in de hoekjes en haar onderkin verbreedde. „We benne schappelijk," smoesde ze.

„Hou je moei toch," weerde Stijn met een spits mondje, — „rauwe kikker."

De dikke meid gichelde vijandig. „Och God, nou — die ik bedoel die hêt ze achter de elleboog, hè?" Ze ging vlak voor Tjeerd staan en keek hem lonkend in de oogen. „Hoor 's, ikke.... ik ben nog vrij voor vanavond, zeg, en zij niet, düs ...."

Stijn kwam snel tusschenbeide. „Och nee, nietes hoor, ik ook .... na negenen," driftig rukte ze aan de blinkende kogeltjes van haar kralen beurs.

Fien spoog haar lach uit. „Gos-sie-mijnel Mevrouw is tot negen uur bezet 1" Ze telde op haar vingers.

95

Sluiten