Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verlucht op, als het gedaan was en vouwde werktuigelijk de handen toen hij het haar zag doen, zijn gedachten dwaalden vèr weg van het danken.

Ze bleef niet zitten voor een praatje, zooals ze anders wel deed.

Dadelijk ruimde ze de tafel af, vouwde het lakentje op, en sloot zorgvuldig de eet-resten weg in het kastje.

Hij bleef lui in zijn stoel hangen, stutte de voeten op het tafelblad, en bezag zijn vrouw met een schuwe aandacht.

„Hij zou haar nou wel 's graag in de arms willen knijpen en wat stoeien met haar, maar zij — net 'n oud wijfje."

Domp hoorde hij na een wijl, haar stem uit het kombuis.

„De zonne-tent moest je nou 's uitspannen, Tjeerd, dan kon' we lekker boven-op theedrinken."

„Ja," zei hij dommelig, — „goed." Maar hij bleef toch zitten.

„Waren er nog geen bessen?," vroeg hij na een poos.

„Nee," zei ze kort. En na een stilte: ,,'t Is binnen om te stikken."

„Ik stik zoo gauw niet," gaf hij kriegel terug.

„Nee jij," zei ze schor, — „jij!"

Ze rammelde hard met de borden, stiet een barst in de aardappelenschaal, haar handen zwollen rood op van het heete zeepwater.

Weer drong ze. „Doe je 't dan?"

Hij keek verwonderd op: „Wat....?"

«4

Sluiten