Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

}e altijd wel iets vinden om jaloersch te zijn." Ze wist geen antwoord; de zin van zijn woorden drong nauwelijks tot haar door, ze hoorde alleen in zijn stem de hartelijkheid, die ze zoo lang gemist had, ze voelde zijn hand hef koozend over haar schouder, znn vingers langs haar fijne gewrichten streelen ... En opeens, met ongewone heftigheid, sloeg ze de armen om z'n hals: „O Her ... Her ... ik moét wel aan akelige dingen denken, als je zóó... zoo koel en vreemd ..."

„Dat is dus voor eens en altijd afgehandeld," zei hij voldaan terwijl hij, zijn knie strekkend, haar dwong om op te staan, „en geef me dat boek nou meteen maar mee, anders vergeet ik het terug te geven."

„ t Zal wel niet veel fraais zijn," kon ze *— schamper — zich niet weerhouden. „Wat weet jij daarvan ?" troefde hij dadelijk vijandig. „Sinds wanneer heb jij verstand van Fransche litteratuur of heb je de moeite genomen een behoorlijk boek te lezen? De feuilleton uit de krant... en daar val je nog bij in slaap..." Ze had geen weerwoord geweten op het grof verwijt.

Sedert dien dag had Lize gepoogd niet langer achterdochtig en jaloersch te zijn, en in den eersten tijd maakte Herbert het haar gemakkelijk, hij vermeed den naam van het jonge vrouwtje en méér dan het tennisveld bleek

25

Sluiten