Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij was niet verrast... hij had gewéten dat hij Dolly hier zou vinden ... Lize stelde het onmiddellijk voor zich zelve vast terwijl ze, bij hun langdurende schertsende en plagende begroeting, als de vergeten derde terzijde stond. En toen hij zat, tevree-gemakkehjk in een fauteuil, boog mevrouw Van Royen, die, als voor een nieuw bezoek, zich behaaglijk had genesteld in de kussens van de sofa, opeens met een oolijk gezicht haar grooten zwart fluweelen hoed tot vlak voor znn oogen: „ En nu heb je niet eens gezien, dat ik hem op heb 1" Hij poogde zich te redden met een plagend weerwoord: „'n Man kijkt nooit het eerst naar de hoed, altijd éérst naar wat eronder zit," doch reeds had het vrouwtje zich lachend naar Lize gekeerd. „Hij heeft u toch verteld, dat-ie me verleden week in den Haag geholpen heeft om 'm uit te zoeken?" Fel kleurde Lize's bleek gezicht, alsof zij het was, die betrapt werd. Ze wou Herbert aanzien, maar vond den moed niet... niets had ze ervan geweten, niet eens dat hij Dolly in den Haag had ontmoet... hij, die zich om haar kleeren nooit meer een zier bekommerde ...

„Beken maar gerust dat je het een sessie vond!" ging de luide ongegeneerde stem uitdagend voort. „Hij zei... is dat waar mevrouw ? Dat u nooit langer dan vijf minuten noodig hebt om een hoed of een japon te kiezen ?"

49

Sluiten