Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klampte ze zich aan de mogelijkheid van een vergissing. .. Ze was zoo opgewonden en nerveus .. . hoe licht kon ze verkeerd zien in den mistigen schemer, misschien zou het zoo dadehjk een onzinnig spooksel van 'r verbeelding blijken; ze was nu zoo dicht achter hen, dat ze het knersen van hun voeten over het grint kon hooren en plotseling, vreemd helder door de donkere stilte, dreef een flard 'van Herbert's stem naar haar toe. Maar toch nog, na den vbjmenden schok dezer herkenning, trachtte zij opnieuw de aanvaarding van het afschuwelijke te ontgaan... Ze hepen wel dicht naast elkander, doch Herbert hield niet, naar zij daar even stellig had gemeend, zijn arm om Dolly heengeslagen... wellicht dreef een wekenlang geprikkelde achterdocht haar tot veronderstellingen die onzinnig waren ... De twee sloegen links af en gingen over het houten brugje dat, zooals Lize zich nu herinnerde, naar de straat voerde waar de Van Royens woonden. Het was er minder donker dan in het park, een enkele lantaarn zette hier en daar een brok van het slechte plaveisel, de miezerige boompjes en de verspreide graspollen in een weifelig schijnsel. Ook in enkele der huizen brandde, achter de bedekte bovenramen, nog licht, en in een plotselinge vrees voor ontdekking, zocht Lize het donker van den overkant, waar de hooge struiken van het park een diepen rand van ondoorgrondelijk zwarte schaduw gaven, 66

Sluiten