Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geborgen. En als doodmoede dieren hokten opeens haar gedachten en steigerden voor dit probleem, als voor een torenhooge, niet-teoverwinnen moeilijkheid; zij zakte op een stoel, die slordig dwars in de kamer stond geschoven en staarde naar den muur met wanhopige brandende oogen. Hoe kwam ze dan weg, zij met Jopie, want ze móést immers alles inpakken en mee nemen ... hoe kwam ze weg met dien koffer die vast niet groot genoeg zou zijn... ? En zij zag zich, als in een boozen droom, zware 'bultige pakken sleepen en weer verhezen ... armenvol zware pakken droeg ze ... ën het kind droeg ze ... nu glipte een pak haar uit de handen ... nu ontglipte haar het kind ... De bruuske, onwillekeurige beweging die haar armen maakten, dreef haar opeens inde werkelijkheid terug. Droomde ze? Was ze gek ? Die koffer ... Haar kleeren ... Jopie's kleeren ... wat kwam dat erop aan ? Wat telde, bij zoo'n groot, geweldig verdriet als zij opeens had door te maken, al dat bijkomstige ... 1 Als ze maar weg kwam ... zij met het kind . .. weg uit dit huis waarin ze bedrogen en vernederd was; waarin haar leven van de voorbije maanden, met het dreigend, wroetend onheil vlak bij, thans, in het schelle licht van de werkelijkheid, zoo'n hel en marteling leek, dat ze het geen dag langer zou kunnen dragen. En opeens zag ze, duidelijk als een visioen, hoe ze met Jopie aan de hand 74

Sluiten