Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

getelnk en toch met een waas van onwerkelijkheid overtogen. Wanneer, soms vele avonden achtereen, Herbert tegenover-haar zat, in een boek verdiept of met schrijfwerk bezig, en de kachel gonsde en een diepe stoorlooze vrede tot in de verste hoeken van hun kleine huis scheen uitgespreid, wou een drang» die sterker was dan haar verstand, zijn ontrouw loochenen. Dan kon ze gelooven dat lang geleden, in een dolle onbeheerschte bui, dat wufte kind hem eenmaal had gekust... het was voorbij ... verzonken, zooals zooveel in een mannenleven gebeurt... voorbijgaat en verzinkt; hij was het vergeten ... ze zag zijn gedachten immers bezig met het boek dat hn aandachtig las, of genegen en geduldig zich keeren naar wat ze, in de nooit aflatende behoefte hem te trekken in haar sfeer, vertelde van Jopie en haar huiseKjke problemen... Zn had zich op een middag, nadat ze in het eenige elegante modemagazgn van het stadje, voor Jopie een wintermanteltje van dik, donzig wit fluweel had uitgezocht, door een gewiekste verkoopster laten overrompelen en pas-aangekomen modellen eerst afwerend bekeken, toen geprezen, toen gepast... en geboeid en verwonderd bevonden, hoe onbegrijpelijk een eenvoudig, maar smaakvol blauw japonnetje met wat fijn plooiend wit tegen haar langen hals, haar gansche uitzien veranderde. Maar toen ze het, op den Zondag die volgde, voor de eerste maal voor den spiegel aantrok,

Sluiten