Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en met een vreemde kloppende spanning in haar borst aan het oogenblik dacht, waarop Herbert haar zou zien, en aan Wat zij dan in zijn gewoonlijk zoo koel-critische oogen zou lezen... had zich opeens het vernederende van wat ze deed, vlijmend scherp aan haar opgedrongen ... ze had gevochten met de impuls de japon weer uit te gooien en haar oude grijze zijden blouse aan te doen; toen zij eindelijk beheersent en beschaamd naar beneden ging, waar ze wist, dat hij in de serre met Jopie speelde, was ze in de schaduw van de kamer gebleven, zoo lang en zoo ver mogelijk uit zijn gezichtsveld en op zijn vraag, veel later pas op den middag: „Is dat een nieuwe japon?" had ze effen en stug geantwoord: „Och welnee, die heb ik allang .. ." En eiken avond sindsdien, wanneer ze met dat mooie japonnetje tegenover hem aan tafel zat, hield ze onder de streelende voldoening, die haar beeld in den spiegel gaf, toch de kwellende sensatie zich te vernederen en iets van zichzelf te verloochenen; sinds ze dagelijks heur haar weer borstelde, begon het opnieuw te springen en te glanzen, maar weken al woog en verwierp ze het plan om naar een kapper te gaan en het te laten onduleeren ... voor de mogelijkheid, dat hij het merken en er een schampere spottende grap over zeggen zou, nam haar schuwe verbeelding al bij voorbaat de vlucht.

Doch dan kwam er weer een dag, na enkele 102

Sluiten