Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dooden tuin, waar een paar langzame, en alsaarzelende sneeuwvlokken dwarrelden; met een dompen weerzin zag ze de vele lange uren van den Zondag voor zich uitgereid, en, met nog grooter weerzin,het verre oogenblik waarop hij weer "thuis zou komen, met de genoten vreugd nog in zijn harde blinkende oogen, met de leugen in zijn luide stem, en het bedrog in zgn plichtmatige genegenheid. Doch een uur nauwelijks nadat hij was heengegaan, hoorde ze de bons van de voordeur. Snel stond ze op en opende zachtjes de kamerdeur om in de gang te zien, juist nog zag ze hem in de bocht van de trap verdwijnen. Iets in znn gebogen gestalte en slepende voeten drong de vraag terug, die haar op de lippen lag en met een bonzend hart en een haarzelf onbegrijpelijken angst luisterde ze naar het wegstervend geluid van zgn stappen over het portaal, van de deur van zijn kamer, die hij opende en sloot... dan naar de zware als dreigende stilte die weer over het huis viel. Het begon harder te sneeuwen; tegen haar instinctieve onrust in, drong Lize zich op, dat hij terwille van de sneeuw naar huis was gekomen. Natuurlijk durfden Dolly en hij den tocht, dien ze zich hadden voorgesteld, niet te ondernemen ... en was hij boos en uit z n humeur als steeds, wanneer hij zich in een plan gedwarsboomd vond. Hij kwam met koffietijd niet beneden. Nadat ze een paar maal onderaan de trap vergeefs 122

Sluiten