Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iets in de kamer had vergeten. En stil kwam zij weer binnen.

Oma lag achterover in den leunstoel gezakt, doodsbleek en bewusteloos. De brief was uit haar hand in haar schoot gegleden.

Truitje wreef haar polsen met eau de cologne, Het haar azijn ruiken. Het duurde niet lang eer Oma de oogen opensloeg, rillend alsof zij koorts had. Gedwee liet zij zich overhalen, naar bed te gaan. Truitje hielp haar de trap op en met uitkleeden en vroeg nu maar ronduit wat Juffrouw Sophie dan toch schreef, waar Mevrouw zoo van schrok.

Oma, bijna even wit als haar hoofdkussen, rilde en klappertandde zoo dat zij geen antwoord kon geven. Truitje belde den dokter op, die natuurlijk uit was en haastte zich, voor een heete kruik en warm drinken te zorgen.

Eindelijk kwam er ontspanning en, schreiend als een kind, vertelde Oma

12

Sluiten