Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar nachtjaponnetje haar wollen cape scheef toegeknoopt — kwam er gerucht van stemmen en lantarenlicht, 't Was Dirk, die met zijn kameraden het dorp had doorzocht.

De makkers gingen.

Bij Dinekens bedje stond Dirk, beschaamd, met neergeslagen oogen. Samen, maar zonder elkaar aan te kijken, dekten zij hun dochtertje toe. Om beider hals sloeg Dineken een arm en samen kusten zij het onnoozel kind, door onbegrepen machten naar den vijver geleid.

Stil en verlegen, zette Dirk het keteltje op het stel. Zacht trok hij Detjes natte schoenen uit en zei dat zij gauw naar bed moest gaan, dan zou hij haar een kopje thee brengen.

Toen zij de warme lafenis dronk, viel hij op zijn knieën bij het bed en schreide.

— „Dat het zóo ver moest komen, kind! Ik die zooveel van je hield, ik, die alles voor je wou zijn — en nu

42

Sluiten