Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voelde zich wit worden van ontroering. Het kind van Lise leek op Louis!

—„Kijk Elsa eens!" lachte de weduwe, gevleid door de bewondering van het meisje. En zij boog zich over het kleintje, dat kirrend kraaide op Dina's schoot en met haar mollige handjes naar Elsa's hoed greep,

—„Neen, blijf," noodde Dina, „jij mag het wel zien hoe gek wij op ons Claartje zijn."

Heel zacht, alsof ze een duifje aaide, streelde Elsa het donsfijn glanzend haar van het mooie blonde kindje. Vroolijk sloeg het de oogen op en keek Elsa aan. 't Was of Louis haar aanzag met zijn blauwe kinderoogen. Haar knieën werden zwak van zoeten schrik. Zoo zag hij er zeker uit toen hij zoo'n klein schootkindje was, zoo zou zeker zijn kind er uit zien. —

Ademloos, alsof zij hard had geloopen, zonk ze in den diepen armstoel neer, die Mevrouw van Berken haar toeschoof.

—„Prettig voor u dat Lise en haar man hier zijn komen wonen," zei Elsa, voelend dat zij praten moest. En aanstonds vlotte ook het gesprek, telkens

8

Sluiten