Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

r

Terwijl Rie lag te lijden stapte Nico door het mulle duinzand, omdarteld door den vroolijken hond. Als een verwende jongen liep hij te mokken over die vervelende hoofdpijnen van Rie, die alle plannen in de war stuurden. Was hij maar nooit met haar getrouwd! Had hij Ina maar genomen, die vroolijke zus! Die had hem genoeg te kennen gegeven dat zij wel zijn vrouwtje wou zijn. Neen, Ina was hem toch te druk, altoos aan het lachen om haar mooie tandjes te laten zien. Dat zachte, stille van Rie had hem juist zoo aangetrokken. Maar hij had zich het huwelijksleven toch wel gezelliger voorgesteld.

In een luwe duinpan, weer al viooltjes bloeiden, liet hij zich loom neervallen. Barsch joeg hij den hond, die een zandregen over hem heen schudde, van den top van het duin af. Benijdend keek hij naar een man en een meisje, die lachend een duin afholden en elkaar kusten toen zij beneden waren en met een zucht wendde Nico de oogen weg. Hoe kort geleden hadden zij ook zoo gestoeid in de duinen! En nu! Was hij nu voor altijd geketend aan een invalide?

24

Sluiten