Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gebracht en haar aandenken geïdealiseerd.

Het groote pak woog haar als lood, zrj kon het bijna niet torsen. De wagen van den bode stond juist voor de deur van het bestelkantoor; Liny kon aanstonds het zware pak afgeven. Was 't enkel daarvan dat zij zich zoo loom voelde? Moe sleepte zrj zich naar het plantsoen, waar zij meer neerviel dan ging zitten op een bank. Laag en effen drukte de zoele najaarslucht op de gelende kastanjekruinen, zwaar als een grijs gordijn, dat den hemel afsloot van de aarde. Dof rommelde de donder in de verte en groote regendroppels vlekten het bestoven groen van de bank. Straks zou de bui haar wel naar huis drijven, maar zoolang mogelijk bleef zij maar hier. Zij zag er tegen op, weer in haar kamertje te zitten, waar zij zooveel heerlijke uren met Greta had doorgebracht. Was 't wel zoo heerlijk geweest? twijfelde zrj nu. Haar moegeschreide oogen brandden nog en haar wangen vlamden van woede, haar lippen trilden en krampachtig balde zich haar hand. Had zij Greta niet altijd

57

Sluiten